Geen droombevalling

Mama worden is het mooiste wat me is overkomen. Maar de weg ernaartoe kostte me letterlijk veel bloed, zweet en tranen! Na een moeilijk traject om zwanger te geraken, was de bevalling ook nog geen vanzelfsprekendheid.

Seline werd geboren in de zomer van 2018. 

De geboorte verliep helaas niet zoals ik gedacht of gehoopt had. Op zaterdag 21 juli ging ik naar het ziekenhuis met veel pijn in mijn rug en benen. De vroedvrouw die toen aanwezig was, het was een feestdag dus heel rustig in het ziekenhuis, stuurde me terug naar huis met de boodschap dat dit voorweeën waren en dat het zeker nog niet voor direct was. Na een heel weekend met helse rug- en beenweeën besloot ik op maandag 23 juli dat het genoeg was. Ik wilde naar het ziekenhuis voor een pijnstiller of slaapmiddel (ja ja zo dacht ik toen) want ik zag zo af.

Aangekomen in het ziekenhuis bleek ik al 6 centimeter ontsluiting te hebben! Iets wat ik totaal niet verwacht had want de weeën waren niet regelmatig en ik had bovendien niet eens échte buikweeën zoals iedere normale vrouw die in arbeid gaat. Ik had ‘enkel’ lage rug- en beenpijn. Oké, die pijn in mijn benen was wel verschrikkelijk. Ik heb meermaals tegen Etem geroepen dat hij mijn benen er moest afzagen, dus dat zegt wel genoeg over hoeveel pijn ze deden 😉 . 

De gynaecoloog brak meteen mijn water en zei dat we binnen de 4 uur ons kindje in onze armen zouden hebben! Het was toen 8 uur ’s morgens dus tegen de middag zouden we onze dochter in onze armen kunnen sluiten! Peulschil, dacht ik, ik doe het nu al zolang met die pijn dus we gaan verder, zonder epidurale! Dit kan ik wel! 

Helaas, niets was minder waar. De ontsluiting vorderde niet … . Om 15 uur zat ik nog steeds op 8 cm ontsluiting… De gynaecoloog sprak haar bezorgdheid uit tegenover mij: ‘Sofie, je ziet zo wit als het laken van het bed, ik wil je toch graag een epidurale geven zodat je wat kan rusten’. Maar daar moest ik niets van weten… Ik wilde het doen zonder epidurale! Oké zei de gynaecoloog, ik geef je nog een half uurtje maar als de ontsluiting dan niet verder is dan vrees ik dat we een spoedkeizersnede gaan doen …. . Ik ga de anesthesist toch laten komen voor een epidurale. 

Even later stond de anesthesist aan mijn bed om een epidurale te geven. Nadien viel er zo’n last van mij af! Wauw, plots pijnloos. Ik zakte vermoeid op het bed neer. Heerlijk, even rusten. Maar plots begon Seline haar hartslag te ‘dippen’. Van de normale 160 slagen per minuut ging ze naar 40 slagen per minuut … op en neer, op en neer … . De monitor begon een alarmsignaal te geven en plots stonden er 4 à 5 vroedvrouwen rond mijn bed. Dit was niet oké. We moesten onmiddellijk alles klaar maken voor een spoedkeizersnede. Ze rolden mijn bed naar de operatiezaal waar ze me nog wat meer verdoving gaven.

Op echt 10 minuten was ze daar plots … ons kleine Selinetje… ontlading van geluk en vermoeidheid. Het eerste wat ik dacht was: WAT EEN HAAR! Seline had een grote bos pikzwart haar bij de geboorte! 

Etem mocht met Seline al naar de kamer. Ik werd ‘opgeknapt’ en mocht nadien ook naar de kamer. Omdat ik echter nog volledig in shock was (bibberen, trillen en ik kon niets zeggen), moest ik wachten voordat ik Seline mocht pakken en borstvoeding kon geven. Ik weet niet meer precies hoelang het geduurd heeft maar ik denk toch een klein uurtje vooraleer ik Seline eindelijk mocht vasthouden.

Eindelijk bij mama. Mijn kleine meisje. Ze had zo’n honger en ging meteen op zoek naar de borst. Gelukkig ging dit meteen goed! Onze flinke meid begon meteen te drinken. Blijkbaar zat haar navelstreng een aantal keer rond haar lijfje en nekje gedraaid waardoor ze niet verder kon indalen. 

Ik weet nog steeds niet hoe dit gebeurd is. Gedurende de hele ochtend in het ziekenhuis was haar hartslag mooi stabiel. Pas na het zetten van die epidurale is haar hartslag beginnen dippen. Kan het daarmee te maken hebben? Ik weet het niet. Maar gelukkig is het allemaal goed gekomen!

Na de keizersnede moest ik nog 4 dagen in het ziekenhuis blijven. Op zich was ik heel snel hersteld van de keizersnede, maar een pretje was het niet. Je mist alle ‘eerste keren’ van je kindje in het ziekenhuis. Je mag niet zelf de luier veranderen of kleertjes aandoen. Je kan ze niet een eerste badje geven. En als ze huilt kan je ze niet zelf uit haar bedje halen. 

Intussen heb ik het een plekje gegeven. Maar deze bevalling was absoluut geen droombevalling. Het gaf me wel het mooiste geschenk ooit, onze mooie dochter Seline!