Geduld hebben …

Het gebeurt soms dat ik weinig geduld heb met Seline. Wanneer ze zich tien keer op de grond smijt terwijl ik haar wil aankleden, wanneer ze niet meteen komt als ik haar roep of wanneer ze wel 5 keer opnieuw ‘aai aai’ wilt voor ze gaat slapen. Ja, ze stelt mijn geduld soms zwaar op de proef. Op zo’n momenten vind ik het moederschap zwaar en uitdagend.

Soms ga ik dan met haar de strijd aan, met als gevolg dat ik me opwind over dingen die het niet waard zijn. Ik reageer dan niet zoals ik zou willen en hierdoor ben ik niet de beste versie van mezelf.

Geduld hebben begint bij mezelf. Ik ben ook maar een mens. Als ik niet goed in mijn vel zit of gestresst of gespannen ben, werkt dit ook op Seline. Ik ben hierin ook nog lerende. Soms moet je gewoon accepteren dat het even zo is. Diep in- en uitademen. Even tot 10 tellen en kalm blijven, want kalmte is kracht.

Ik weet ook dat het tijdelijk is, want na de bui komt ze bij me zitten om haar schoenen aan te doen, gaat ze flink slapen of komt ze knuffelen. De weerstand die ze voordien bood, maakt plaats voor zoveel liefde. Dan tonen we begrip voor elkaar. Het is alsof ze zegt dat het oké is. ‘Het is oké mama, je doet je best, en dat is genoeg’.

Ik wil het soms té goed doen, het ‘mama zijn’, maar een perfecte mama bestaat niet, en dat hoeft ook niet.

Het is niet omdat het niet elke keer loopt zoals je wilt, dat je slecht bezig bent of een slechte mama bent.

Net zoals mijn peuter, die volop moet leren hoe ze moet omgaan met haar overweldigende emoties, ben ik ook nog lerende om op de juiste manier te reageren op deze emoties. Om geduld op te brengen voor haar én voor mezelf, en dat is oké!