Het leed dat verborgen reflux heet

Toen Seline geboren was moest ik met haar 5 dagen in het ziekenhuis blijven omwille van de keizersnede. Kwam dit even goed uit, want met de hittegolf had ik ook helemaal geen zin om de gekoelde ziekenhuiskamer te verlaten. Heerlijk vond ik het. Vijf dagen lang door de allerliefste vroedvrouwen in de watten gelegd worden. Fijn ook om in het begin steun en hulp te krijgen bij de borstvoeding. Zonder deze vroedvrouwen om me heen was het me nooit gelukt om borstvoeding te geven! Ook ’s nachts stonden ze zonder gemor aan mijn bed als het aanleggen weer niet meteen lukte of als Seline huilde en we niet wisten waarom. Gelukkig deed Seline het héél goed. Ze dronk van de borst als een pro en sliep eigenlijk heel goed ’s nachts.

Na die vijf dagen was het tijd om naar huis te gaan. Ik nam de lift naar het gelijkvloers en daar stond ik dan. Nog half kreupel van de keizersnede, mijn arm in die van Etem. De zon brandde op onze huid. Seline lag te slapen in haar maxi cosi. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Naar huis met onze kleine meid. Vele ouders kijken uit naar het moment om met hun kindje thuis te komen maar ik was bang. Bang om het vanaf nu helemaal alleen te doen, met een lijf dat nog aan het herstellen was van de operatie.

Het was onwennig, het thuiskomen. En nu? Het voelde alsof we aan ons lot werden overgelaten. Al was dat natuurlijk niet zo! Mijn familie stond klaar, er zou regelmatig een vroedvrouw langskomen en ik had kraamhulp geregeld (thank god dat ik dat had gedaan, zelfs voordat ik nog maar wist dat het een keizersnede zou worden.) en natuurlijk was Etem er. De papa, de fiere en behulpzame papa die tot op heden nog steeds de grote held is van Seline. Daar stonden we dan, als gezinnetje van 3…., sorry Pasha, als gezinnetje van 4 :-).

De eerste dagen als mama zijn op z’n minst gezegd overweldigend te noemen. Je moet je kindje écht nog leren kennen. Ze huilt… wat wilt ze? Heeft ze honger? Is ze moe? Krampjes? Waarom huil je kleintje? Bovendien kon ik haar amper optillen of in en uit de wieg leggen door de keizersnede. Ik voelde me hulpeloos. Het leek alsof ik niets alleen kon en overal hulp voor moest vragen. De roze wolk die ik verwacht had? Die bleef weg … . Ik had me de bevalling anders ingebeeld. Ik had me ingebeeld dat ik mijn eigen baby uit haar bedje kon halen, dat ik haar een eerste badje mocht geven, dat ik met haar kon gaan wandelen buiten. Allemaal zaken die ik door de keizersnede niet meteen kon. Maar goed, de situatie was nu zo en ik zou er het beste van maken met ons kleine meisje waar we zoooo lang op hadden gewacht!

Ze huilt …

Maar mijn kleine meisje, die de eerste week in het ziekenhuis zo flink was, veranderde in een ongelukkige baby. Een baby die, voor mijn gevoel, non-stop huilde. Ik voelde me gefaald als mama. Is ze dan niet graag bij mij? Doe ik iets verkeerd? Produceer ik niet voldoende melk? Of heb je net krampen door iets wat ik gegeten of gedronken heb? Wat doe ik fout, kleintje?

Seline was niet meer de vrolijke rustige baby die ze was in het ziekenhuis. In het begin dacht ik dat het kwam door de hitte. Ze was de gekoelde ruimte in het ziekenhuis gewoon en plots beland je in een huis dat niet af te koelen is. Haar haartjes kleefden tegen haar voorhoofd en ze baadde in het zweet na een (kort) slaapje. Ja, slaapjes … die waren er nog, maar kort. Korte hazenslaapjes. En niet in haar park maar bovenop ons. Rechtop tegen de borst van papa of mama. Lekker kangoeroeën, huid-op-huid contact wat zo belangrijk is in die eerste weken, voor de gehechtheid, zeggen ze. Heerlijk tijdens een hittegolf, kan ik je vertellen! 🙂 En als ze weer wakker werd, dan huilde ze.

Omdat ik borstvoeding gaf wilde ik de zorg van Seline ook niet uit handen geven. Achteraf gezien had ik meer hulp moeten aanvaarden van mijn ouders die regelmatig voorstelden om Seline enkele uurtjes op te vangen, maar dat wilde ik toen niet, want ik was toch haar mama? Ik moest dit toch kunnen?

Maar ik kon het niet …

Ik sprak er ook over met vrienden en familie en kreeg de meest uiteenlopende reacties. Van: ‘Een baby weent nu eenmaal’, tot ‘dat gaat wel voorbij’, tot ‘ai ja dat is zwaar’. Het leek alsof ik niet begrepen werd. Alsof ik overdreef. Een baby weent toch? Ja. Dat is waar, misschien overdrijf ik. Dus ik modderde verder aan, met een baby die huilde. Dag en nacht. Ik herinner me dat Etem en ik een beurtrol hadden voor ’s nachts. Ze huilde soms van 22u tot 2u aan één stuk. Gebroken, slapeloze nachten waarbij we rondliepen met een krijsende baby. Mijn moedergevoel zei me dat er iets mis was en ook mijn vroedvrouw gaf al enkele keren aan dat dit niet normaal was. Maar als de vroedvrouw de voordeur achter zich toe trok, was ik weer alleen met het onophoudelijke gekrijs. Etem was al lang terug aan het werk dus ik zat dagenlang alleen met Seline.

Ook één van mijn beste vriendinnen die vroedvrouw is, stond me bij met raad en daad en wilde helpen waar ze kon. Maar als mama moet je op zo’n moment ook zelf die hulp aanvaarden en toegeven dat je het niet alleen kunt. En dat punt kwam er… het punt dat ik het niet meer aankon. Ik belde huilend en smekend mijn mama: ‘Mama, je moet NU komen, want ik houd het niet meer vol’. De gebroken nachten en het gevoel dat ik faalde als mama braken me op. Waarom is ze niet gewoon een vrolijke baby? Waarom kan ik niet met haar naar buiten zonder dat ze aanhoudend huilt??

Een kleine kanttekening die ik hierbij wel wil maken is dat Seline ook echt wel goede momenten had, maar op het moment dat het toen echt hoog zat bij mij, zie je alleen die moeilijke momenten en hebben die gewoon de overhand. Als het allemaal teveel is, zijn het net die momenten die de druppel zijn.

Net op tijd.

Na bezoeken aan osteopaat en tal van medicatie kregen we van de pediater eindelijk de medicatie die hielp en het verdict: Verborgen reflux…. . Een opluchting. Ik wist dat er iets was met ons kleine meisje. Ik voelde dat ze pijn had maar kon het niet verklaren. Met de medicatie werd het snel verholpen. Ze nam een vrij hoge dosis Omeprazole, maar we kregen een ander kind in de plaats! Een vrolijk meisje.

Eindelijk konden we beginnen genieten van ons kindje … . En dit kwam er net op tijd. Ik weet niet hoe lang ik het anders nog had volgehouden. Ik denk dat het feit dat we zolang hadden uitgekeken naar ons kindje, me tegen hield om in een postnatale depressie te belanden. Ik ging er niet aan onderdoor omdat we eindelijk hadden wat we zolang wilden, een kindje.

Toch raad ik aan andere mama’s aan om tijdig hulp te zoeken als het niet gaat. Je bent niet gefaald als mama als het even niet lukt. Je bent niet gefaald als mama als je kindje huilt. Je bent niet gefaald als mama als het lijkt dat je je kindje niet kan troosten. Het is oké om hulp te vragen en om aan de alarmbel te trekken als je voelt dat je er onderdoor gaat. Het moederschap moet je leren en is een proces van vallen en opstaan.

Seline is nu 2,5 jaar en ook nu leer ik nog dagelijks dingen bij. We doorlopen het leerproces samen. Zij groeit, en ik groei mee, in het mama zijn. De wolk is nu véél rozer dan ze 2 jaar geleden was maar zonder hulp had ik nooit gestaan waar ik nu sta!