Ssst, mensen kijken!

Ze huilt, nee, krijst, want als Seline huilt lijkt het alsof er 4 kindjes in koor aan het huilen zijn. Haar stem is luid, zo luid dat ze dit zeker 2 straten verder ook horen.

Wat moeten de mensen wel niet denken.

Heb ik vaak gedacht als Seline weer één van haar kuren heeft op straat, in de supermarkt of in een kledingwinkel. Ik probeer haar te sussen, stil te krijgen met afleiding. Ssst, kijk, mensen kijken naar ons. Kijk eens hoe flink dat kindje daar zit. Kijk eens wat een mooie ballon, oh kijk daar! Als ik snel over iets anders begin, zal ze wel stoppen. Vooral niet teveel ingaan op haar drama.

Werkte dat niet, dan probeerde ik me klein te maken. Me zo snel mogelijk uit te voeten te maken. Snel weg van hier, alsof je dan ook kan wegrennen van de emoties en het gevoel.

Wist ik veel hoe ik er anders mee moest omgaan?

Laat mensen maar kijken en denken wat ze willen. Ik realiseer me dat misschien veel mensen ook kijken uit herkenning. Dat mensen denken: ‘Oef gelukkig ben ik niet de enige die dit meemaakt.’ Dat ze gewoon denken: ‘Arme mama, arm kind ‘ en niet ‘Wat een slechte moeder moet dit zijn als ze haar kind niet onder controle krijgt’.

Seline doet dit niet om mij het leven moeilijk te maken of om het bloed van onder mijn nagels te halen. Ze doet dit omdat ze ergens boos of verdrietig om is, overprikkeld of moe is, honger heeft of een andere emotie ervaart die ze op geen enkel andere manier kan uiten. Ze wordt zelf overspoeld door deze driftbui zonder dat ze er echt controle over heeft. Het overkomt haar. En ja, meestal gebeurt dit op (voor ouders) de meest ongemakkelijke momenten.

Negeren?

Wanneer ik op internet op zoek ga naar hoe je het best omgaat met zo’n driftbui dan lees ik erg vaak het woordje ‘negeren‘. Ik begrijp niet goed waarom dit wordt aangeraden. Stel dat je zelf overmand wordt door emoties bij iemand die je vertrouwt en waarbij je je veilig voelt. Wil je dan dat deze persoon die emoties negeert?! Ik denk het niet. Sterker nog. Ik denk dat je je minder veilig zal voelen bij die persoon. Je zal je eerder verbazen over het feit dat de persoon die je het meest vertrouwt op deze wereld, je verdriet of boosheid negeert. Zo is het volgens mij net zo met een kind. Kinderen vertonen deze driftbuien namelijk ook meestal bij mensen waarbij ze zich veilig voelen.

Zoals ik in het begin al schreef begon ik ook voor Seline afleiding te zoeken tijdens een driftbui. Ik besef nu dat dit ook een vorm van negeren was. Ik negeerde haar emoties en zocht iets leuk in de plaats. Ook dit wordt heel vaak gedaan en lijkt niet zo erg als het echt volledig negeren van je kind. Toch gaat ook deze strategie naar mijn gevoel voorbij aan wat je kind echt nodig heeft. Ondersteuning, begrip en een veilig gevoel.

Emoties erkennen en rustig blijven

Ik pak het tegenwoordig heel anders aan. Wanneer ze overmand wordt door emoties sluit ik me, samen met haar, af van de buitenwereld. Zijn we in de supermarkt of winkel? Geen probleem, ik stop waarmee ik bezig ben en richt al mijn aandacht op Seline. Ik knuffel haar en erken haar emoties. Ik merk op WAAROM ze boos is (en ja, heel klassiek is dat vaak omdat ze in de supermarkt niet datgene krijgt wat ze wilt :-D) en ik spreek dat ook uit naar haar, ‘je bent boos omdat je geen snoepje krijgt’, of ‘ik merk dat je verdrietig bent omdat je geen snoepje krijgt’. Verder ga ik er niet op in, ik houd haar gewoon in mijn armen tot ze gekalmeerd is.

Uiteraard heeft elk kind een andere manier om een driftbui te tonen. Seline gaat nog net niet bijten, krabben of liggend op de grond met haar armen en benen zwaaien. Ik kan me inbeelden dat als je kind op zo’n manier een driftbui ervaart, dat het moeilijker is om hem of haar rustig in je armen te nemen :-). Ik denk dat de kunst dan vooral is om zelf rustig te blijven en je kind te laten uitrazen. Blijf wel in de buurt. Laat je kind niet ergens in de rayon van de winkel op de grond liggen terwijl jij verder gaat! 😀 Na de driftbui kan je je kind dan bij jou nemen en de emoties erkennen.

Regels en grenzen stellen

De emoties erkennen betekent niet dat je altijd moet toegeven. Wanneer de driftbui echt gaat om iets waarover ik regels of grenzen heb, zoals de ijsjes in de supermarkt die ze wilt vlak voor we gaan eten of het feit dat ze ’s morgens haar kleren niet wil aandoen, dan geef ik er niet aan toe. Niet omdat ik mijn gelijk wil halen maar omdat ik ook wel wil dat ze luistert. Als ik haar telkens bij een driftbui zou geven wat ze wilt, dan weet ze ook wat ze moet doen om iets gedaan te krijgen van mij (geloof me, dat weet ze al héél goed 🙂 ).

Toegegeven, als ze af en toe drama maakt omdat ze liever Peppa Pig wil kijken dan TikTak, of niet wilt eten zonder TV, dan maak ik er geen strijd van :-). Het is soms een afweging maken van wat je écht belangrijk vindt en wat de strijd of driftbui al dan niet waard is.

Pick your battles! And hang in there 🙂 het is een fase!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s