Seline wordt grote zus!

Intussen is het voor de meesten al geen nieuws meer, maar … Seline wordt grote zus! Dat is ook meteen de reden waarom ik hier een hele tijd niet geschreven heb, maar nu pak ik graag de draad weer op!

Een tweede baby zou er bij ons waarschijnlijk nooit komen, zo dachten we in het eerste levensjaar van Seline. Mijn bevalling was allesbehalve een pretje, en ook de eerste maanden na Seline haar geboorte was er geen roze wolk te bespeuren, zie ook mijn eerder artikel Het leed dat verborgen reflux heet. Ongeveer eind januari van dit jaar kriebelde het bij mij dan toch plots weer om opnieuw zwanger te worden, om terug een klein baby’tje te mogen verwelkomen. Misschien kwam het omdat ik wist dat Seline naar school zou gaan en ze plots geen baby meer was in mijn ogen?

Het kwam al wel enige tijd ter sprake thuis.. zouden we de sprong wagen? Kunnen we dat wel aan? Wat als dit weer een huilbaby wordt? Gaat het niet te druk worden met 2 kindjes en een hond? WILLEN we het wel echt allebei? Omdat we bleven twijfelen, we ook niet met 100% zekerheid konden zeggen dat we het NIET wilden, en we nog 4 ingevroren embryo’s hadden in het ziekenhuis die al 4 jaar oud zijn, besloten we om er toch opnieuw voor te gaan. Zou het lukken, dan is dat mooi, lukt het niet, dan is het waarschijnlijk niet voor ons weggelegd … . Met deze ingesteldheid gingen we het traject opnieuw in eind januari.

Na 2 mislukte pogingen in februari/maart hadden we nog 2 embryo’s over die samen ontdooid werden. Op 8 april 2021 werd er één van die 2 teruggeplaatst. Het andere, hoorde ik nadien, had de ontdooiing niet goed overleefd en kon niet opnieuw worden ingevroren. Het was dus echt onze allerlaatste kans. Eerlijk? Intussen hadden we ons er eigenlijk al een beetje bij neergelegd dat het bij één kindje zou blijven en hadden we er vrede mee dat het zo zou zijn.

Op 16 april deed ik een zwangerschapstest die licht positief was. Zou het dan toch? Enkele dagen op rij testte ik en de testen werden steeds duidelijker. ZWANGER! Ook de eerste bloedtesten én de eerste echo was veelbelovend, maar door wat we in het verleden al hebben meegemaakt bleven we toch altijd voorzichtig positief. De gynaecoloog was altijd enthousiaster dan ons. Ze zei me: Dikke proficiat, je verwacht een kerstkindje! Uitgerekend op 26 december 😀 , iets waarvan ik ALTIJD zei dat ik het eigenlijk niet wou, haha, een kindje rond de feestdagen of in december. Er zijn dan namelijk al zoveel feesten ;). Het is dat het zo moest zijn voor ons :D.

Intussen ben ik dus al 20 weken ver, 20 weken! Wat vliegt de tijd bij een tweede zwangerschap. 20 weken zwanger van een jongetje, een broertje voor Seline! En tot nu toe mag ik helemaal niet klagen. De misselijkheid en vermoeidheid van het eerste trimester zijn voorbij en ik voel me weer fit en energiek! Hopelijk blijft dat zo voor de komende 15 weken ;).

En intussen zijn de twijfels die ik voordien had voor een tweede, compleet verdwenen! Ik kan niet wachten om ons zoontje te verwelkomen!

Fun fact, tijdens de eerste controle bij de gynaecoloog vertelde ze trouwens dat het laatste embryo toch terug succesvol werd ingevroren, we hebben er dus nog ééntje voor als het ooit nog eens zou kriebelen 😉

16 weken