Seline wordt grote zus!

Intussen is het voor de meesten al geen nieuws meer, maar … Seline wordt grote zus! Dat is ook meteen de reden waarom ik hier een hele tijd niet geschreven heb, maar nu pak ik graag de draad weer op!

Een tweede baby zou er bij ons waarschijnlijk nooit komen, zo dachten we in het eerste levensjaar van Seline. Mijn bevalling was allesbehalve een pretje, en ook de eerste maanden na Seline haar geboorte was er geen roze wolk te bespeuren, zie ook mijn eerder artikel Het leed dat verborgen reflux heet. Ongeveer eind januari van dit jaar kriebelde het bij mij dan toch plots weer om opnieuw zwanger te worden, om terug een klein baby’tje te mogen verwelkomen. Misschien kwam het omdat ik wist dat Seline naar school zou gaan en ze plots geen baby meer was in mijn ogen?

Het kwam al wel enige tijd ter sprake thuis.. zouden we de sprong wagen? Kunnen we dat wel aan? Wat als dit weer een huilbaby wordt? Gaat het niet te druk worden met 2 kindjes en een hond? WILLEN we het wel echt allebei? Omdat we bleven twijfelen, we ook niet met 100% zekerheid konden zeggen dat we het NIET wilden, en we nog 4 ingevroren embryo’s hadden in het ziekenhuis die al 4 jaar oud zijn, besloten we om er toch opnieuw voor te gaan. Zou het lukken, dan is dat mooi, lukt het niet, dan is het waarschijnlijk niet voor ons weggelegd … . Met deze ingesteldheid gingen we het traject opnieuw in eind januari.

Na 2 mislukte pogingen in februari/maart hadden we nog 2 embryo’s over die samen ontdooid werden. Op 8 april 2021 werd er één van die 2 teruggeplaatst. Het andere, hoorde ik nadien, had de ontdooiing niet goed overleefd en kon niet opnieuw worden ingevroren. Het was dus echt onze allerlaatste kans. Eerlijk? Intussen hadden we ons er eigenlijk al een beetje bij neergelegd dat het bij één kindje zou blijven en hadden we er vrede mee dat het zo zou zijn.

Op 16 april deed ik een zwangerschapstest die licht positief was. Zou het dan toch? Enkele dagen op rij testte ik en de testen werden steeds duidelijker. ZWANGER! Ook de eerste bloedtesten én de eerste echo was veelbelovend, maar door wat we in het verleden al hebben meegemaakt bleven we toch altijd voorzichtig positief. De gynaecoloog was altijd enthousiaster dan ons. Ze zei me: Dikke proficiat, je verwacht een kerstkindje! Uitgerekend op 26 december 😀 , iets waarvan ik ALTIJD zei dat ik het eigenlijk niet wou, haha, een kindje rond de feestdagen of in december. Er zijn dan namelijk al zoveel feesten ;). Het is dat het zo moest zijn voor ons :D.

Intussen ben ik dus al 20 weken ver, 20 weken! Wat vliegt de tijd bij een tweede zwangerschap. 20 weken zwanger van een jongetje, een broertje voor Seline! En tot nu toe mag ik helemaal niet klagen. De misselijkheid en vermoeidheid van het eerste trimester zijn voorbij en ik voel me weer fit en energiek! Hopelijk blijft dat zo voor de komende 15 weken ;).

En intussen zijn de twijfels die ik voordien had voor een tweede, compleet verdwenen! Ik kan niet wachten om ons zoontje te verwelkomen!

Fun fact, tijdens de eerste controle bij de gynaecoloog vertelde ze trouwens dat het laatste embryo toch terug succesvol werd ingevroren, we hebben er dus nog ééntje voor als het ooit nog eens zou kriebelen 😉

16 weken

Naar school!

Een nieuwe mijlpaal breekt aan… Donderdag was Seline haar laatste dag bij de onthaalmoeder. Maandag start ze op school! Hoe klaar ze hiervoor was 1 maand geleden, hoe minder graag ze wilt gaan nu het écht dichtbij komt. Al enkele weken lezen we boekjes over naar school gaan, vertel ik over de juf en over het klasje. 2 weken geleden had ze een wenmoment op school, een half uurtje kennis maken met de kindjes en haar juf. Dat wenmoment, daar keek ze zo naar uit, ze was er zo klaar voor! Tot het moment aanbrak …

Langste half uur van haar leven…

We kwamen binnen in het klasje waar alle kindjes al volop in hun spel zaten. Toen Seline binnen kwam keken ze allemaal haar kant op. Al die kindjes die serieus bijna allemaal een kop groter waren dan haar. Enkele kindjes kwamen eens nieuwsgierig kijken en vormden een kring rond Seline. Seline panikeerde duidelijk. Ze kroop meteen dicht tegen mij aan. Als het kon, was ze terug in mij gekropen denk ik 😀 . Ze begon te huilen, en dit stopte eigenlijk niet. Langste half uur van haar leven. En misschien stiekem ook dat van mij 😀 . Allerminst een succes te noemen dus … . Na dit wenmoment heeft ze NIETS meer over school gezegd, behalve dat ze niet wil gaan. Als ik erover begin blokt ze het af en zegt ze dat ze niet wilt.

Ze leek er zo klaar voor, ze keek er zo naar uit, en door dat wenmoment heeft ze er hé-le-maal geen zin meer in.

Maandag is het zo ver en zal ze toch moeten gaan, naar school. We gaan beginnen met halve dagen om te kijken hoe het loopt. Ik hoop dat ze maandag toch haar draai kan vinden in het klasje. Ik heb er ook vertrouwen in dat het wel zal loslopen, maar dat wenmoment heeft me toch ook wat onzeker gemaakt.

Een nieuwe mijlpaal voor haar, maar ook voor ons, als ouder! Ik ben heel benieuwd hoe ze het zal ervaren en hoe ik ze maandag zal achterlaten aan de schoolpoort (en zij mij, want serieus, als zij huilt zal ik me ook echt sterk moeten houden :D) . Benieuwd naar haar verhalen en ervaringen. En hoe die eerste dagen of weken ook lopen, ik ben nu al ontzettend trots op haar!!

Leeuw (23 juli – 23 augustus)

Seline is geboren op 23 juli 2018. Dat maakt dat ze een Leeuw is van horoscoop. Ik heb altijd wel iets gehad met horoscopen. Hadden we thuis tijdschriften liggen dan las ik standaard mijn horoscoop en toetste ik af of het klopte met mezelf en mijn leven. Soms (oké meestal) zat het er wel compléét naast 😀 , maar waar ik wél in geloof is dat bepaalde karaktereigenschappen typerend zijn voor een bepaalde horoscoop!

Een leeuwtje dus. Als ik denk aan een leeuw denk ik aan een sterk en moedig dier met wilde haren ;-). Die wilde haren had Seline al van bij haar geboorte dus dat zit in elk geval goed 😀 . Als ik op internet karaktereigenschappen lees van een Leeuw dan kom ik op ‘een sterke persoonlijkheid, zonnig en extravert’. Dit is echt compléét hoe Seline is. Ze kan brullen als een leeuw en barst van de energie!

Aandacht en humor

Leeuwtjes staan graag in het middelpunt van de belangstelling. Ze willen graag opvallen en doen er alles aan om aandacht te krijgen. Niet voor niets de koning van de jungle! Ja, daar herken ik Seline ook wel deels in. Al is ze in een groep met onbekenden toch vaak nog wat terughoudender. Tijdens familiefeestjes waar ze iedereen kent zal ze zich echt wel op de voorgrond zetten en iedereen zijn aandacht proberen te trekken door gek te doen!  Ze zingt luidkeels liedjes in het openbaar en is gek van toneel spelen en dansen! Daar hoort humor ook wel echt bij. Leeuwtjes zijn de gangmakers en maken graag grapjes, hélemaal Seline!

Stoer van buiten, zacht van binnen

Ze kan zich stoer voor doen en komt sterk over op anderen, maar diep vanbinnen heeft ze best wel een klein hartje en kan ze toch nog verlegen of terughoudend zijn. Seline is nooit echt een knuffelbaby geweest en ook nu is ze niet zo van de kusjes en knuffels. Toch merk ik dat ze op sommige momentjes wel kan genieten van wat extra aandacht en liefde. Héél soms komt ze toch nog dicht tegen mama of papa aangekropen en zegt ze ‘min babytje’ 😉 dus af en toe wilt ze toch gewoon een lief klein meisje zijn die knuffelt met mama of papa! Benieuwd hoe lang dat nog zal duren… .

Positiviteit

De grootste kracht van Leeuwtjes is dat ze positief in het leven staan en dat ze weten wat ze willen. Het enthousiaste zonnetje in huis. Dat maakt hun ambitieus en levenslustig! Ik hoop ook echt voor Seline dat dit later zo zal zijn 🙂

Het zal dus nog een hele uitdaging worden om dit leeuwtje te temmen, maar tegelijk denk ik dat wij er ook nog heel veel van kunnen leren!

Welke horoscoop heeft jouw kindje? Klopt het ook met zijn of haar karakter?

Ssst, mensen kijken!

Ze huilt, nee, krijst, want als Seline huilt lijkt het alsof er 4 kindjes in koor aan het huilen zijn. Haar stem is luid, zo luid dat ze dit zeker 2 straten verder ook horen.

Wat moeten de mensen wel niet denken.

Heb ik vaak gedacht als Seline weer één van haar kuren heeft op straat, in de supermarkt of in een kledingwinkel. Ik probeer haar te sussen, stil te krijgen met afleiding. Ssst, kijk, mensen kijken naar ons. Kijk eens hoe flink dat kindje daar zit. Kijk eens wat een mooie ballon, oh kijk daar! Als ik snel over iets anders begin, zal ze wel stoppen. Vooral niet teveel ingaan op haar drama.

Werkte dat niet, dan probeerde ik me klein te maken. Me zo snel mogelijk uit te voeten te maken. Snel weg van hier, alsof je dan ook kan wegrennen van de emoties en het gevoel.

Wist ik veel hoe ik er anders mee moest omgaan?

Laat mensen maar kijken en denken wat ze willen. Ik realiseer me dat misschien veel mensen ook kijken uit herkenning. Dat mensen denken: ‘Oef gelukkig ben ik niet de enige die dit meemaakt.’ Dat ze gewoon denken: ‘Arme mama, arm kind ‘ en niet ‘Wat een slechte moeder moet dit zijn als ze haar kind niet onder controle krijgt’.

Seline doet dit niet om mij het leven moeilijk te maken of om het bloed van onder mijn nagels te halen. Ze doet dit omdat ze ergens boos of verdrietig om is, overprikkeld of moe is, honger heeft of een andere emotie ervaart die ze op geen enkel andere manier kan uiten. Ze wordt zelf overspoeld door deze driftbui zonder dat ze er echt controle over heeft. Het overkomt haar. En ja, meestal gebeurt dit op (voor ouders) de meest ongemakkelijke momenten.

Negeren?

Wanneer ik op internet op zoek ga naar hoe je het best omgaat met zo’n driftbui dan lees ik erg vaak het woordje ‘negeren‘. Ik begrijp niet goed waarom dit wordt aangeraden. Stel dat je zelf overmand wordt door emoties bij iemand die je vertrouwt en waarbij je je veilig voelt. Wil je dan dat deze persoon die emoties negeert?! Ik denk het niet. Sterker nog. Ik denk dat je je minder veilig zal voelen bij die persoon. Je zal je eerder verbazen over het feit dat de persoon die je het meest vertrouwt op deze wereld, je verdriet of boosheid negeert. Zo is het volgens mij net zo met een kind. Kinderen vertonen deze driftbuien namelijk ook meestal bij mensen waarbij ze zich veilig voelen.

Zoals ik in het begin al schreef begon ik ook voor Seline afleiding te zoeken tijdens een driftbui. Ik besef nu dat dit ook een vorm van negeren was. Ik negeerde haar emoties en zocht iets leuk in de plaats. Ook dit wordt heel vaak gedaan en lijkt niet zo erg als het echt volledig negeren van je kind. Toch gaat ook deze strategie naar mijn gevoel voorbij aan wat je kind echt nodig heeft. Ondersteuning, begrip en een veilig gevoel.

Emoties erkennen en rustig blijven

Ik pak het tegenwoordig heel anders aan. Wanneer ze overmand wordt door emoties sluit ik me, samen met haar, af van de buitenwereld. Zijn we in de supermarkt of winkel? Geen probleem, ik stop waarmee ik bezig ben en richt al mijn aandacht op Seline. Ik knuffel haar en erken haar emoties. Ik merk op WAAROM ze boos is (en ja, heel klassiek is dat vaak omdat ze in de supermarkt niet datgene krijgt wat ze wilt :-D) en ik spreek dat ook uit naar haar, ‘je bent boos omdat je geen snoepje krijgt’, of ‘ik merk dat je verdrietig bent omdat je geen snoepje krijgt’. Verder ga ik er niet op in, ik houd haar gewoon in mijn armen tot ze gekalmeerd is.

Uiteraard heeft elk kind een andere manier om een driftbui te tonen. Seline gaat nog net niet bijten, krabben of liggend op de grond met haar armen en benen zwaaien. Ik kan me inbeelden dat als je kind op zo’n manier een driftbui ervaart, dat het moeilijker is om hem of haar rustig in je armen te nemen :-). Ik denk dat de kunst dan vooral is om zelf rustig te blijven en je kind te laten uitrazen. Blijf wel in de buurt. Laat je kind niet ergens in de rayon van de winkel op de grond liggen terwijl jij verder gaat! 😀 Na de driftbui kan je je kind dan bij jou nemen en de emoties erkennen.

Regels en grenzen stellen

De emoties erkennen betekent niet dat je altijd moet toegeven. Wanneer de driftbui echt gaat om iets waarover ik regels of grenzen heb, zoals de ijsjes in de supermarkt die ze wilt vlak voor we gaan eten of het feit dat ze ’s morgens haar kleren niet wil aandoen, dan geef ik er niet aan toe. Niet omdat ik mijn gelijk wil halen maar omdat ik ook wel wil dat ze luistert. Als ik haar telkens bij een driftbui zou geven wat ze wilt, dan weet ze ook wat ze moet doen om iets gedaan te krijgen van mij (geloof me, dat weet ze al héél goed 🙂 ).

Toegegeven, als ze af en toe drama maakt omdat ze liever Peppa Pig wil kijken dan TikTak, of niet wilt eten zonder TV, dan maak ik er geen strijd van :-). Het is soms een afweging maken van wat je écht belangrijk vindt en wat de strijd of driftbui al dan niet waard is.

Pick your battles! And hang in there 🙂 het is een fase!

Ochtendroutine

Goeiemorgen! Benieuwd hoe wij onze ochtend starten? Lees dan zeker verder! Fijne dag!

Goeiemorgen! De laatste week heb ik moeite met doorslapen. Ik val ’s avonds zo makkelijk in slaap maar vanaf 5 uur ben ik klaarwakker. Ik weet niet goed wat de oorzaak is. Stress? De pil waar ik pas opnieuw mee gestart ben? Het is in elk geval echt vervelend.

Ik probeer te focussen op mijn ademhaling. Het op en neer gaan van mijn buik. Gedachten proberen te blokken. Toch maar eens draaien naar links. Terug naar rechts. Het lukt niet. Ik geraak niet terug in slaap.

Ik lees een hoofdstuk in mijn boek om nadien terug een poging te doen om te slapen, maar het lukt niet 😦

Mijn ochtend begint dus lekker vroeg want ik word gek van te draaien in bed. Om 6.30u beslis ik om op te staan. Ik werk beneden wat aan mijn opdrachten van mijn postgraduaat (heb ik daar misschien stress van?), ruim nog wat rommel op van de dag ervoor en dan is het tijd voor mijn eerste kop koffie.

Koffie, iets wat ik echt kan gebruiken met die korte nachten. Kan ik misschien niet slapen omdat ik teveel koffie drink? Maar ik drink maximum 3 koffies per dag en telkens ook nooit na 15 uur. Dat kan het toch bijna niet zijn.

Wanneer Seline wakker wordt vraagt ze naar haar flesje, dat drinkt ze nog altijd ’s morgens. Ontbijten doet ze praktisch nooit. Soms eens een yoghurtje, maar meestal niets. Terwijl zij haar flesje drinkt zit ik naast haar en zij kijkt TV. Ja,’ s morgens TV, ik weet het.. Maar mijn voornemen is om dit af te schaffen van zodra ze naar school gaat 😁.

Ze gaat op het potje en nadien maken we ons klaar om naar mam te gaan, Seline haar onthaalmoeder. Hier gaat ze 3 keer per week naartoe. Nog even dan, want vanaf 22 februari begint ze met school!

Soms brengt Etem haar naar mam, soms ik. Het is letterlijk maar 1 a 2 minuten rijden van ons thuis. Meestal doen we dit ook wel te voet maar nu het zo regent de afgelopen dagen ’s morgens is het wel fijner om snel met de auto te gaan. Wanneer Seline bij mam is afgezet maak ik nog een wandeling met Pasha. Ongeveer 20 minuten zodat hij van al zijn plasjes vanaf is :-).

Wanneer ik thuis kom maak ik voor mezelf een ontbijtje. Mijn ontbijt in de week is vaak yoghurt met havermout of muesli en iets van fruit. Soms maak ik ook havermoutpap met gebakken banaan en honing. Ik doe dit vaak pas als Seline al weg is zodat ik er rustig de tijd voor kan nemen. Ik scrol wat door de nieuwssites en Instagram en om 9uur begin ik te werken.

Al bij al hebben wij echt een rustige ochtend. Omdat ik pas om 9 uur begin te werken en thuis werk kan ik echt rustig opstarten. Jammer dat ik al van 5 uur wakker lig. Dat ik een vroege vogel was/ben, wist ik al, maar dit is me toch wel iets té vroeg :-). Ik heb er wel vertrouwen in dat dit betert en dat dit gewoon even een periode is waar ik door moet.

Fijne (werk) dag!

#momlife

Laten we de dag even starten met een lach :-). Ik deel graag enkele memes die voor de ouders/moeders onder ons heel herkenbaar zullen zijn!

Als ik even naar de badkamer of toilet ga dan is Seline 9 van de 10 keer aan het roepen op mij of komt ze ook in de badkamer staan 😅
Seline lijkt het altijd te zien als ik iets eet. Ze zegt dan: ‘ope mond !’ omdat ze wilt weten wat ik aan het eten ben en of er voor haar ook iets te rapen valt 😁
Ze mooi laten lachen voor een foto is hier soms een hele opgave!
No words needed 😏. Ik kan amper in de zetel zitten voor Seline slaapt.
Jep…
Nu mag ik daar echt niet meer over klagen, maar de babyperiode.. Ja die vond ik toch zwaar 😅
Seline ’s morgens klaar maken is een ramp. Ze loopt weg als we haar kleren of schoenen willen aandoen en het lijkt uren te duren 😅.
Vooral soms met wat ze zegt 😁 Seline kan soms dingen zeggen die niet zo lief of mooi zijn maar wel grappig. Ik moet haar dan als serieuze ouder toespreken dat ze dat niet mag zeggen, maar stiekem vind ik het zelf grappig.
Haha dit heeft Seline nu heeeeel fel! 😁🙈 Ze wil dat we mee spelen maar ze heeft eigenlijk al op voorhand bepaald wat we moeten doen of zeggen. Doen we dat niet dan wordt ze boos: ‘zo niet!!’
Gebeurt nooit 🙈
Gelukkig nu geen last meer van, maar wel herkenbaar 😁

Fijne dag 🥰!