Twee-en-een-half

2,5 jaar ben je al. Het is zo cliché, maar wat vliegt de tijd. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Dat je bij me lag als pasgeboren baby en nu loop je hier rond als een bijna-kleuter met een eigen willetje die de oren van onze kop praat.

Nog even en je mag naar school, maar daar ben je meer dan klaar voor. Vaak zeg je al ‘min naar school gaan’, want zo noem je jezelf, ‘min‘. De hele dag door ‘min doen’, ‘min kan dat’ ‘min grote meid’. Ja min, je bent echt een grote meid. We zijn zo fier op jou.

Op het potje

Toen we begonnen met de potjestraining (want zo noemen ze dat dan, potjestraining, alsof je intensief moet gaan oefenen met je kind in ruil voor een koekje), stond je weigerachtig tegenover dat potje. Je wilde niet. En als min iets niet wilt, dan gebeurt het ook niet. Dus we lieten het los, de potjestraining. Het potje bleef gewoon in de woonkamer staan. Af en toe lazen we een boekje over potjes of keken we het filmpje ‘Prinses Lily op het potje’, zonder verwachtingen, zonder druk. Toen dat filmpje op een dag gewoon stond te spelen, besloot je om zelf ook op het potje te gaan zitten én pipi te doen! Zo fier was je, én wij natuurlijk ook :-). Het is me duidelijk dat een ‘training’ voor jou niet werkt. Jij doet het wel wanneer jij het wil en wanneer je er klaar voor bent. Daarop vertrouw ik. Intussen ben je zelfs volledig droog, zonder dat we er echt op geoefend hebben. Dag én nacht. Ja min, je bent echt een grote meid.

Middagslaapje

Vermoeiende dagen, want je zit in de overgang van wél naar geen middagdutje. De ene dag heb je er zo’n nood aan, de andere dag sla je het over en is het een strijd om je ’s middags in bed te krijgen. Het is even zoeken wat het beste is voor jou. De dagen dat je het overslaat ben je ’s avonds oververmoeid en huilerig. De dagen dat je wel een middagdutje doet, ben je ’s avonds met geen stokken in bed te krijgen voor 21u :-). Tja. Het is even een middenweg zoeken. We proberen je nu ’s middags wel nog een uurtje te laten slapen, maar maken je wakker na 1 uur, zodat je ’s avonds toch nog moe genoeg bent om te gaan slapen. Dat lijkt te werken!

Magie en fantasie

Je hebt zo’n levendige verbeelding. Alles komt tot leven in jouw wereld. Onlangs was zelfs een lege fles shampoo jouw baby. Je wikkelde het voorzichtig in een handdoek en begon ermee te wiegen en een liedje te zingen. Jongens, veeg mij op zo’n moment maar bijeen 😀 . Je bent een echt moedertje die zorgt voor haar baby’s. Je spreekt met je knuffels alsof ze echt zijn en je kan stemmetjes en personages bedenken alsof het niets is. Heerlijk om je te zien opgaan in een spel. Als we in de bos gaan wandelen, speel je dat er wolven of beren ons komen opeten. Thuis zitten er monsters in de tuin en leeuwen achter de zetel. En soms, speel je zelf het monster dat ons komt opeten. Dan wel een héél schattig monster ;-).

Eigenwijs en clever

‘Nee min doen!’ is een zin die we hier meerdere keren per dag horen. Je wilt alles zelf doen. Je hebt gelijk schat, wat je zelf doe doe je beter, toch? 😉 Doe maar, ontdek maar, probeer maar. Je wilt het allemaal zelf doen, MAAR! Als het dan niet lukt, word je meteen boos.

Het is niet erg, je hoeft niet alles meteen te kunnen. Het is duidelijk dat je dat wel wilt, alles meteen kunnen. Ik probeer je hiervoor te beschermen. Het is niet erg als iets niet meteen loopt zoals je wil. Het is niet erg als iets niet lukt. Je kan niet overal goed in zijn en dat hoeft niet. Ik hoop dat je daar kan uitgroeien. Dat je niet bang gaat zijn om fouten te maken. Dat je niet alles perfect moet doen. Je bent zo’n slimme meid. Etem en ik staan er telkens van te kijken wat je allemaal al weet en kent. Alles vang je op. Is er bij de onthaalmoeder iets gebeurd of gezegd geweest, dan kom je het ’s avonds tegen ons vertellen. Je vertelt dingen waarvan ik niet begrijp hoe je ze weet of waar je ze opvangt. In het Nederlands, Turks en zelfs Engels.

Monki Monki Monki, riep Seline door het huis. Ik vraag doodserieus: monki monki? Wat is dat nu weer? ‘Aap hé mama, antwoordt ze gevat. Ja, juist ja.

Da’s links, zei ze wijzend naar links, en da’s rechts, zei ze plots in de auto. Zonder dat we ooit hebben uitgelegd wat links en rechts is.

Slapen

De laatste tijd is het gaan slapen wel een dingetje. Iets wat je zo lang mogelijk probeert uit te stellen. Min dorst, min pipi doen, min wil nie slapen. Mamaaaa… mamaaaa!! Aai aai komen doen. Deur open laten hé, lichtje aan laten hé, mama jouw bed slapen.

Als ik dan voorzichtig de trap afsluip heb je het meteen gehoord. Mamaaa! Jouw bed slapen! Nog maar eens aai aai doen. Ssssht schatje, ga maar slapen. Nee min wil nie. Vermoeiend. Gelukkig is het slapen zelf verder geen probleem. Eens je slaapt, slaap je 🙂 de laatste tijd zelfs tot 8 uur, als we geluk hebben af en toe tot 8.30u, een enkele keer tot 9 uur! Altijd een vroege vogel geweest, maar nu we af en toe je middagdutje laten vallen heb je wel nood aan meer slaap ’s nachts. Daarentegen slaap je ’s avonds vaak pas tegen 21 uur of later. Een enkele keer roep je ons ’s nachts wakker, omdat je pipi moet doen en dit niet meer in je luier wilt doen. Flink, helemaal droog ’s nachts. Dat we daarvoor 1 keer per nacht moeten opstaan, nemen we er graag bij!

Tutje en dekentje

Overdag heb je het niet meer nodig, je tutje. Dat blijft in je bedje liggen. Tot straks tutje, zeggen we ’s morgens terwijl jij je tutje flink op je kussen legt. Daag! Dat gaat vlot. Van de ene dag op de andere, toen Sinterklaas kwam, hebben we alle tutjes meegegeven met de Sint, behalve één slaaptutje. En wanneer we ’s avonds naar boven gaan begin je al hard te lachen als je denkt aan je tutje dat daar ligt te wachten op jou. Want dat heb je toch nog zo graag, dat tutje dat je in slaap sust ’s avonds. Als ik je dan zie liggen met dat tutje in je mond, dan ben je toch weer even mijn kleine baby. Min grote meid hé. Ja, grote meid, maar met dat tutje en je dekentje, ben en blijf je toch ook nog mijn kleine meid.

Ons kleine minnetje.

Van blij naar boos in 2 seconden.

Seline heeft een hart van goud. Ze is enorm empathisch en meelevend. Ze is meestal enorm vrolijk en enthousiast. Dit gaat samen met een volumeknop die voluit (of ‘vol-luid’) open staat (en dan bedoel ik echt, LUID 😀 )

Wanneer er echter iets gebeurt dat buiten haar macht ligt of ze kan (of mag) iets niet, dan gaat ze brullen en schreeuwen. Ze wordt boos en intens verdrietig. Tranen rollen over haar wangen. Het vrolijke meisje verandert in 2 seconden tijd in een boze peuter, een heuse dramaqueen.

Deze dramaqueen is dan ontroostbaar. Het lijkt wel dat ze even in haar eigen bubbel van verdriet zit. Hoe meer we op haar inpraten, hoe harder ze begint te huilen. De aandacht, ook al is die negatief, lijkt haar dan te stimuleren om nog harder te huilen.

Het lijkt alsof ze enkel zwart wit kent. Ze gaat van extreem vrolijk naar extreem boos of droevig. Een grijze zone kent ze niet. Enkel wanneer ze TV kijkt lijkt ze in een neutrale zone te zijn 😁. Hoewel ze daar ook enorm kan inleven in de emoties van personages!

Ik weet als mama nog niet goed hoe ik hier het best mee omga. Tegenwoordig probeer ik haar gewoon dicht tegen me aan te nemen en haar te laten uithuilen zonder woorden. Het lijkt alsof dit voor haar wel een goede methode is. Gewoon het gevoel dat ze veilig is bij mama om haar emoties te doorleven. Wanneer de tranen op zijn, probeer ik even met haar te praten over wat er zojuist gebeurd is. Soms lukt dat, soms niet.

Een open boek

Misschien moet ze deze neutrale zone nog leren? Misschien zoekt ze nog naar een manier om met haar emoties om te gaan, en dat is prima. Ik wil haar niet opleggen hoe ze zich moet voelen. Ze is een open boek en toont al haar emoties in de meest extreme vorm. Soms is dat heftig, soms overweldigend maar vaak ook heel mooi om te zien.

Ik hoop dat ze later nog steeds zo’n open boek mag zijn. Dat ze niet moet wegstoppen hoe ze zich voelt. Ze mag er zijn met al haar emoties. Ze hoeft deze niet weg te stoppen.

Ik heb er vertrouwen in dat ze met de tijd wel zal leren om voor zichzelf een middenweg te vinden tussen extreem blij en extreem boos of verdrietig. En tot die tijd zal ik er zijn, om haar te knuffelen en troosten als ze droevig is en om mee te lachen en gek doen als ze vrolijk is…

❤️

Wat Seline me leert.

Als ouder heb je de rol om je kind op te voeden en hem of haar allerlei dingen te leren. Sommige dingen leer je je kind bewust, andere dingen krijgt je kind gewoon mee door de opvoeding en school. Dit kan gaan van praktische zaken (vb. hoe hij of zij zijn jas aandoet of veters knoopt) tot taalvaardigheid tot hoe hij of zij zich dient te gedragen in bepaalde situaties en hoe hij of zij in het leven staat en hoe ze omgaan met hun emoties.

Anderzijds doorloop je als ouder zelf ook een leerproces. Met de geboorte van je kind word je meteen in de rol van ouder gesmeten, wat voor velen een hele uitdaging kan zijn in het begin. Je leert met vallen en opstaan je kind kennen en groeit in je rol als ouder. Ook ik leer nog elke dag bij van Seline. Hierbij deel ik graag enkele grotere dingen die ik van Seline leer.

1. De controle loslaten en geduld hebben

Dit is nog steeds een ‘work in progress’ bij mij :-). Met een baby/kind heb je gewoon geen controle over hoe de zaken lopen. Heb jij graag je dagen gepland en gestructureerd? Dan valt deze structuur met een baby volledig weg. Om 14 uur een afspraak? Sh*t, de baby moet net drinken, zit in een huilbui of heeft net alles onder ge*** . Ik zal dus wat later zijn…. . Maar als dat het ergste is dat er kan gebeuren, dan heb ik toch niets om me druk over te maken :-).

Eén van de vele voorbeeldjes waar je als ouder wel graag controle over wilt hebben: het slaapgedrag van je kind. Slaap is voor velen onder ons heilig en we willen dan ook dat onze baby zo snel mogelijk doorslaapt. Dat is ook één van de meestgestelde vragen die je krijgt als ouder:

En? Slaapt je kind al door? Nee nog altijd niet?? Doe dit of probeer dat eens … .

Helaas, je hebt geen controle over hoe je kind slaapt en je kan dit ook niet opleggen. Een baby (en vaak ook nog wat oudere kinderen!) wordt nu eenmaal meerdere keren per nacht wakker voor een voeding, geborgenheid, troost of liefde. Laat het los en ga erin mee. Ik weet het, een goeie die het zegt :-), maar zo is het echt wel! Seline heeft nu nog ochtenden dat ze extreem vroeg wakker is. Ik kan vloeken en de dag beginnen met een rothumeur, maar dat lost het niet op. Als je er geen controle over hebt, stop dan met verlangen dat het anders was. De situatie is wat het is. Er komt wel een moment dat ze zullen doorslapen, maar niet wanneer jij er druk op legt of 8 uur slaap probeert af te dwingen. Seline is intussen trouwens een prima slaper, maar er zijn nog wel wat andere zaken waar de perfectionist in mezelf graag de controle over zou willen ;-).

Ik heb nu wel gemerkt dat sommige dingen gewoon tijd vragen, dus het hebben van geduld hangt voor mij wel samen met dingen loslaten.

2. Het leven niet te serieus nemen

Seline laat me elke dag weer lachen om banale, eenvoudige dingen of uitspraken. Eigenlijk is dat toch heerlijk. Ook hoe zij geniet van het springen in plassen en te dansen in de regen. Soms wou ik dat ik ook terug kind was. Zo onbezonnen, zorgeloos en vrij! Ik zei laatst nog tegen mijn man toen we aan het wandelen waren: De grootste zorg van Seline op dit moment is waar de volgende waterplas zich bevindt … . Heerlijk!

3. Tijd voor mezelf is heilig!

Veel ouders (en dan vooral moeders – denk ik) vinden het moeilijk om tijd voor zichzelf te nemen. Ze geven de zorg voor hun kind ook niet zo graag uit handen en doen het liefst alles zelf (want wat je zelf doet, doe je beter, toch?! 😉 ). Toch is het van groot belang om ook me-time te nemen. Door iets voor jezelf te doen laad je je batterijen weer op. Claim dus ook even die momenten voor jezelf. Daarna ben je ongetwijfeld een leukere ouder voor je kind met die vernieuwde energie! Ik doe dit nu wel echt bewust. Die tijd voor mezelf is echt heilig voor mij.

Wat ik doe in deze vrije tijd voor mezelf:

  • Wandelen of sporten
  • Schrijven op mijn blog
  • Lezen
  • Koken/bakken

4. Fantasie en creativiteit

Seline speelt moeilijk alleen. Wij moeten vaak onze creativiteit bovenhalen om spelletjes met haar te verzinnen. Ze zit volop in de fase van de rollenspelen. We moeten dan zelf ook onze fantasie de vrije loop laten 🙂 . Van sprekende knuffels en poppen tot een banaan die ziek is, je kan het zo gek niet bedenken!

5. Véél liefde!

Voor ik zwanger was van Seline dacht ik altijd dat ik niet echt een mama-type was. Ik zag mezelf eerder carrière maken dan mama zijn. Met de komst van Seline ben ik 180° gedraaid! Ik wist niet dat ik zoveel liefde kon hebben voor zo’n kleintje. Mijn werk staat niet op nummer 1, mijn gezin wel. Ik ben een echte mama geworden en ik voel zoveel liefde, zoveel onvoorwaardelijke liefde. Elke dag opnieuw.

Tips voor de kerstvakantie

Kerstvakantie… Dé vakantie waar ik vroeger als kind enorm naar uitkeek. De dagen zijn koud en donker dus ik vond het heerlijk om dan 2 weken thuis te mogen zijn en de feestdagen te vieren met mijn familie. Lekker eten, drinken en genieten van de gezellige sfeer en samenhorigheid. Deze kerstvakantie ziet er helaas anders uit dan andere jaren. Geen skivakanties, geen gezellige uitstapjes naar kerstmarkten, geen kerstshows en vooral… geen familiefeesten. Maar wél: kerst in eigen huis(trek die foute kersttrui al maar aan), kerstverlichting in de straten, afhaal-feestmenu’s, kerstfilms op TV…. We kunnen er dus wel een feestje van maken maar we moeten zelf de slingers ophangen (in de kerstboom 😉 ).

Ik geef hier graag enkele leuke en nuttige tips om de kerstvakantie in te vullen met je bubbel!

1. Wandelen

We hebben echt veel geluk met het weer, dus maak eens een mooie wandeling met je gezin! Wij houden ervan om elk weekend te gaan wandelen met onze hond Pasha. Dit hoeft trouwens niet lang te zijn, soms volstaat het om gewoon het blokje rond te wandelen! Frisse neus halen en de batterijtjes opladen! En zo heb je toch het gevoel dat je iéts gedaan hebt van beweging 😉

2. Koken of bakken

Bak samen met je kindje lekkere kerstkoekjes of een heerlijke taart en decoreer ze samen. Kijk zeker eens op mijn website voor wat lekkere dessertjes en binnenkort komt er ook een leuk receptje online!

3. Knutselen

Op Pinterest staan superleuke ideetjes om kerstkaartjes te knutselen met je kinderen! Die kan je dan bij de buren gaan rondbrengen. Je kind is weer enkele uurtjes (oké, laat ons eerlijk zijn, max een uurtje 😉 ) bezig geweest, én je maakt er andere mensen blij mee!

4. Leuke (kerst) films kijken

Met de nadruk op leuke … want eerlijk? Ik ben de Home Alone films echt al wel beu gezien. Vind jij ze wel nog leuk? Prima dan! Maar op Netflix zijn er ongetwijfeld nog tal van leuke films te vinden én Ketnet zend elke dag een namiddagfilm uit voor de kindjes. Vergeet ook niet naar de F.C. De Kampioenen kerstaflevering te kijken 😉 .

5. Eten bestellen

Steun de lokale horeca en bestel eens wat lekkers! Zelf niet koken maar gewoon je voetjes onder tafel schuiven.

6. Spelletjesavond

Mijn dochter is er helaas nog wat te klein voor, maar haal de gezelschapsspelletjes nog eens van onder het stof! Welke spelletjes speelde jij vroeger altijd?

7. Samen klusjes doen in huis

Heb jij ook een kindje die graag in huis werkt? 😀 Ik dus wel (lucky me!). Seline doet niets liever dan mee opruimen en schoonmaken met mama. Ga dus samen met je kindjes iets nuttigs doen wat ze ook leuk vinden, zoals bijvoorbeeld ramen wassen. Oké eerlijk is eerlijk, er belandt meer water op de grond, maar Seline vindt het in elk geval fantastisch om te doen 😀 .

8. Videobellen met vrienden/familie

Nu we elkaar niet mogen zien, is het wel eens leuk om met de familie of vrienden te videobellen. In plaats van Kerst te vieren bij je familie kan je afspreken om op Kerstdag op een bepaald uur te videobellen. Wat hapjes en een glaasje erbij, en het is alsof je toch nog een beetje samen bent met Kerst ;-).

Heb jij nog leuke tips voor de kerstvakantie?

Maak er een fijne vakantie van!!

Het leed dat verborgen reflux heet

Toen Seline geboren was moest ik met haar 5 dagen in het ziekenhuis blijven omwille van de keizersnede. Kwam dit even goed uit, want met de hittegolf had ik ook helemaal geen zin om de gekoelde ziekenhuiskamer te verlaten. Heerlijk vond ik het. Vijf dagen lang door de allerliefste vroedvrouwen in de watten gelegd worden. Fijn ook om in het begin steun en hulp te krijgen bij de borstvoeding. Zonder deze vroedvrouwen om me heen was het me nooit gelukt om borstvoeding te geven! Ook ’s nachts stonden ze zonder gemor aan mijn bed als het aanleggen weer niet meteen lukte of als Seline huilde en we niet wisten waarom. Gelukkig deed Seline het héél goed. Ze dronk van de borst als een pro en sliep eigenlijk heel goed ’s nachts.

Na die vijf dagen was het tijd om naar huis te gaan. Ik nam de lift naar het gelijkvloers en daar stond ik dan. Nog half kreupel van de keizersnede, mijn arm in die van Etem. De zon brandde op onze huid. Seline lag te slapen in haar maxi cosi. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Naar huis met onze kleine meid. Vele ouders kijken uit naar het moment om met hun kindje thuis te komen maar ik was bang. Bang om het vanaf nu helemaal alleen te doen, met een lijf dat nog aan het herstellen was van de operatie.

Het was onwennig, het thuiskomen. En nu? Het voelde alsof we aan ons lot werden overgelaten. Al was dat natuurlijk niet zo! Mijn familie stond klaar, er zou regelmatig een vroedvrouw langskomen en ik had kraamhulp geregeld (thank god dat ik dat had gedaan, zelfs voordat ik nog maar wist dat het een keizersnede zou worden.) en natuurlijk was Etem er. De papa, de fiere en behulpzame papa die tot op heden nog steeds de grote held is van Seline. Daar stonden we dan, als gezinnetje van 3…., sorry Pasha, als gezinnetje van 4 :-).

De eerste dagen als mama zijn op z’n minst gezegd overweldigend te noemen. Je moet je kindje écht nog leren kennen. Ze huilt… wat wilt ze? Heeft ze honger? Is ze moe? Krampjes? Waarom huil je kleintje? Bovendien kon ik haar amper optillen of in en uit de wieg leggen door de keizersnede. Ik voelde me hulpeloos. Het leek alsof ik niets alleen kon en overal hulp voor moest vragen. De roze wolk die ik verwacht had? Die bleef weg … . Ik had me de bevalling anders ingebeeld. Ik had me ingebeeld dat ik mijn eigen baby uit haar bedje kon halen, dat ik haar een eerste badje mocht geven, dat ik met haar kon gaan wandelen buiten. Allemaal zaken die ik door de keizersnede niet meteen kon. Maar goed, de situatie was nu zo en ik zou er het beste van maken met ons kleine meisje waar we zoooo lang op hadden gewacht!

Ze huilt …

Maar mijn kleine meisje, die de eerste week in het ziekenhuis zo flink was, veranderde in een ongelukkige baby. Een baby die, voor mijn gevoel, non-stop huilde. Ik voelde me gefaald als mama. Is ze dan niet graag bij mij? Doe ik iets verkeerd? Produceer ik niet voldoende melk? Of heb je net krampen door iets wat ik gegeten of gedronken heb? Wat doe ik fout, kleintje?

Seline was niet meer de vrolijke rustige baby die ze was in het ziekenhuis. In het begin dacht ik dat het kwam door de hitte. Ze was de gekoelde ruimte in het ziekenhuis gewoon en plots beland je in een huis dat niet af te koelen is. Haar haartjes kleefden tegen haar voorhoofd en ze baadde in het zweet na een (kort) slaapje. Ja, slaapjes … die waren er nog, maar kort. Korte hazenslaapjes. En niet in haar park maar bovenop ons. Rechtop tegen de borst van papa of mama. Lekker kangoeroeën, huid-op-huid contact wat zo belangrijk is in die eerste weken, voor de gehechtheid, zeggen ze. Heerlijk tijdens een hittegolf, kan ik je vertellen! 🙂 En als ze weer wakker werd, dan huilde ze.

Omdat ik borstvoeding gaf wilde ik de zorg van Seline ook niet uit handen geven. Achteraf gezien had ik meer hulp moeten aanvaarden van mijn ouders die regelmatig voorstelden om Seline enkele uurtjes op te vangen, maar dat wilde ik toen niet, want ik was toch haar mama? Ik moest dit toch kunnen?

Maar ik kon het niet …

Ik sprak er ook over met vrienden en familie en kreeg de meest uiteenlopende reacties. Van: ‘Een baby weent nu eenmaal’, tot ‘dat gaat wel voorbij’, tot ‘ai ja dat is zwaar’. Het leek alsof ik niet begrepen werd. Alsof ik overdreef. Een baby weent toch? Ja. Dat is waar, misschien overdrijf ik. Dus ik modderde verder aan, met een baby die huilde. Dag en nacht. Ik herinner me dat Etem en ik een beurtrol hadden voor ’s nachts. Ze huilde soms van 22u tot 2u aan één stuk. Gebroken, slapeloze nachten waarbij we rondliepen met een krijsende baby. Mijn moedergevoel zei me dat er iets mis was en ook mijn vroedvrouw gaf al enkele keren aan dat dit niet normaal was. Maar als de vroedvrouw de voordeur achter zich toe trok, was ik weer alleen met het onophoudelijke gekrijs. Etem was al lang terug aan het werk dus ik zat dagenlang alleen met Seline.

Ook één van mijn beste vriendinnen die vroedvrouw is, stond me bij met raad en daad en wilde helpen waar ze kon. Maar als mama moet je op zo’n moment ook zelf die hulp aanvaarden en toegeven dat je het niet alleen kunt. En dat punt kwam er… het punt dat ik het niet meer aankon. Ik belde huilend en smekend mijn mama: ‘Mama, je moet NU komen, want ik houd het niet meer vol’. De gebroken nachten en het gevoel dat ik faalde als mama braken me op. Waarom is ze niet gewoon een vrolijke baby? Waarom kan ik niet met haar naar buiten zonder dat ze aanhoudend huilt??

Een kleine kanttekening die ik hierbij wel wil maken is dat Seline ook echt wel goede momenten had, maar op het moment dat het toen echt hoog zat bij mij, zie je alleen die moeilijke momenten en hebben die gewoon de overhand. Als het allemaal teveel is, zijn het net die momenten die de druppel zijn.

Net op tijd.

Na bezoeken aan osteopaat en tal van medicatie kregen we van de pediater eindelijk de medicatie die hielp en het verdict: Verborgen reflux…. . Een opluchting. Ik wist dat er iets was met ons kleine meisje. Ik voelde dat ze pijn had maar kon het niet verklaren. Met de medicatie werd het snel verholpen. Ze nam een vrij hoge dosis Omeprazole, maar we kregen een ander kind in de plaats! Een vrolijk meisje.

Eindelijk konden we beginnen genieten van ons kindje … . En dit kwam er net op tijd. Ik weet niet hoe lang ik het anders nog had volgehouden. Ik denk dat het feit dat we zolang hadden uitgekeken naar ons kindje, me tegen hield om in een postnatale depressie te belanden. Ik ging er niet aan onderdoor omdat we eindelijk hadden wat we zolang wilden, een kindje.

Toch raad ik aan andere mama’s aan om tijdig hulp te zoeken als het niet gaat. Je bent niet gefaald als mama als het even niet lukt. Je bent niet gefaald als mama als je kindje huilt. Je bent niet gefaald als mama als het lijkt dat je je kindje niet kan troosten. Het is oké om hulp te vragen en om aan de alarmbel te trekken als je voelt dat je er onderdoor gaat. Het moederschap moet je leren en is een proces van vallen en opstaan.

Seline is nu 2,5 jaar en ook nu leer ik nog dagelijks dingen bij. We doorlopen het leerproces samen. Zij groeit, en ik groei mee, in het mama zijn. De wolk is nu véél rozer dan ze 2 jaar geleden was maar zonder hulp had ik nooit gestaan waar ik nu sta!

Sorry zeggen

Daar staat ze dan, met een betraand gezichtje en pruillipje schuldig naar mij te kijken. Mijn hart breekt. Hoe kan ik boos zijn op zo’n lief klein wezentje. Ik weet dat je het niet met opzet doet of met de intentie om mama het leven zuur te maken, toch word ik boos omdat je niet luistert of niet doet wat ik van je vraag.

Soms gebeurt het dat ik moe of gestresst ben en tegen Seline reageer vanuit een negatieve emotie als ze ongewenst gedrag stelt. Als ik dan nadien niet meer in deze emotie zit, besef en weet ik dat ik verkeerd was. Ik neem Seline dan even bij me en bied oprecht mijn excuses aan. Ik vertel haar dat mama moe is of zich niet goed voelt. Seline begrijpt dan dat er een reden is waarom ik zo reageerde.

Dit levert me zoveel op en ik merk dat Seline het ook fijn vindt als ik haar uitleg waarom ik zo uitviel tegen haar. Op deze manier wil ik haar namelijk ook tonen dat mama ook soms fouten maakt en dat je over je gevoelens mag praten. Seline heeft hieruit zelf ook geleerd om makkelijker sorry te zeggen. Regelmatig zegt ze zelf ook al ‘sorry mama‘ als ze bepaald gedrag gesteld heeft wat ik niet zo prettig vind. Ik zeg haar dan ook dat het oké is. Hiermee versterken we onze band. Wanneer ik sorry zeg zegt ze nu zelf ook vaak schattig: ‘niet erg mama, niet erg’. Ik antwoord dan vaak: ‘jawel schat, mama mocht zo niet reageren’. We sluiten dan af met een dikke knuffel en de woorden: ‘Terug dikke vriendjes hé?!’

Ik beschouw sorry zeggen als een teken van liefde en respect voor elkaar en vind het dan ook belangrijk dat ik dit als ouder zelf ook doe naar Seline. Je hoeft niet perfect te zijn als ouder, meer nog, ik kan het niet. Soms wil ik eeuwig geduld hebben met Seline, altijd lief zijn en de beste versie van mezelf zijn, maar dat lukt me niet. Emoties nemen soms de overhand, bij mij en bij elke niet-perfecte ouder. Emoties horen er nu eenmaal bij. Ik wil dat Seline al haar emoties toont en ik zal mijn emoties ook niet verbergen voor haar. Ik zal ze kaderen en mijn fouten toegeven.

Dus doe maar schat, leef maar en voel maar, ik ben bij je. Niet perfect, maar dan zeg je ‘dat is niet erg mama, niet erg‘.

%d bloggers liken dit: