Een dagje mee eten met … Seline!

Vandaag neem ik jullie een dagje mee in het eetpatroon van onze dochter van 2,5 jaar. Om te tonen dat het niet altijd (lees: nooit) perfect loopt en dat hoeft ook niet zolang ze goed groeit!

Laat ons zeggen dat Seline van kleins af aan al een vrij specifieke voorkeur (en vooral afkeur!) heeft van bepaald voedsel :D. Ze is niet de allerbeste eter, in die zin dat ze snel genoeg heeft en haar aandacht moeilijk bij het eten kan houden. Bovendien ‘lust ze veel dingen niet‘, althans dat zegt ze zelf, zonder dat ze nog maar proeft!

Vandaag wil ik jullie tonen wat Seline ongeveer eet op een dag. Dit is natuurlijk een specifieke dag en is niet hoe ze elke dag eet. Er zijn dagen dat ze héél goed en veel eet, maar even goed dagen dat ze een broodmaaltijd en warme maaltijd afslaat… . Eerlijk is eerlijk, ik had/heb het daar soms erg moeilijk mee. Na het volgen van een online cursus ‘Meer rust aan tafel’ van Rolinde Demeyer (stuur me gerust een berichtje voor meer info!) heb ik geleerd om hier minder over te stressen. Ik bepaal WAT Seline eet maar ze mag zelf bepalen OF ze eet en HOEVEEL ze eet. Een kind zal zichzelf namelijk echt niet uithongeren en kan perfect luisteren naar zijn/haar honger- en verzadigingsgevoel. Je moet leren op je kind vertrouwen dat het genoeg eet en vertrouwen dat dit wel goed komt.

7.30u Standaard begint Seline haar dag nog met een klein flesje melk, want uit een beker wil ze het niet drinken. Ze krijgt dan een flesje van ongeveer 150-160ml melk. Vrijwel meteen nadien komt ze aan tafel zitten om te ontbijten. Dat ontbijt slaagt ze soms ook gewoon over … maar als ze iéts eet ’s morgens, dan is het yoghurt. Een boterham krijg ik haar niet verkocht ’s morgens. Ze eet dan gewoon een yoghurtje met fruitsmaak. Vanmorgen lukte dat ook niet, en wilde ze gewoon wat druifjes eten, lekker uit de grote bak! Ook prima, die yoghurt bied ik straks nog wel eens aan!

10.15u Ze eet een half banaantje en drinkt er gewoon bruiswater bij. Seline is grote fan van bruiswater!

12:00 u Ik maak voor haar een bordje met komkommer, 2 rolletjes kipfilet en een boterham smeerkaas. De komkommer dipt ze gretig in hummus, daar houdt ze van. Maar niet op een boterham, alleen maar om in te dippen (… logica van een kind…). De boterham smeerkaas levert verzet op bij Seline. Ze wil niet en bij één hapje begint ze al te kokhalzen. Volgens haar lust ze geen smeerkaas, volgens mij eet ze dit op de opvang ook gewoon, maar goed, na wat woorden en overleg (‘rustig blijven Sofie‘, zeg ik tegen mezelf) smeer ik voor haar een boterham confituur. Ook deze gaat maar half op, maar ze heeft geproefd dus prima. Seline wil trouwens altijd haar boterham opendoen om dan enkel het beleg eruit te likken :D. We proberen dit nu af te leren omdat ze eind februari naar school moet gaan. We leggen haar uit dat ze op school ook flink haar boterhammetjes toe moet laten van de juffen, want dat ze anders niet genoeg gegeten heeft. Na de halve boterham barst ze in tranen uit omdat ze snoep wil eten in plaats van een boterham. Doordat ze geen snoep krijgt, gaat ze huilen. Als alternatief stel ik voor dat ze een yoghurtje krijgt.

En ja… we eindigen met een yoghurtje… in de zetel, want aan tafel was geen optie meer… . Tja, ik doe ook maar wat! Uiteindelijk krijgt ze toch nog enkele berensnoepjes. We proberen haar niet te straffen door middel van eten, want zo leert ze te denken dat snoepjes of koekjes enkel als beloning dienen. We willen haar wel meegeven wat gezond en minder gezond is, maar we proberen dit niet te doen in termen van goed of slecht. Hierna is ze tevreden 🙂 !

15.30u Na haar middagdutje eet ze 2 mandarijntjes. Ze eet ook nog enkele crackertjes in de vorm van visjes. Hier drinkt ze bruiswater bij.

17:50u Etem heeft gekookt. Kip met aardappelen en kikkererwten in tomatensaus, een Turks receptje. Voor Seline snijd ik wat aardappeltjes en kip in kleine stukjes. Ze krijgt ook wat komkommer. Komkommer en kip gaat goed, ze heeft duidelijk honger. De patatjes raakt ze niet aan en ze prikt zorgvuldig de kip er tussenuit met haar vork.

Ze blijft nadien zeggen dat ze nog iets wilt eten maar de kip is op en tja de aardappeltjes wil ze niet. Ze eindigt met een melkbroodje dat ze nog volledig op eet. Ik ben tevreden! En zij duidelijk ook. Geen strijd aan tafel, ook al at ze niet alles op wat ik haar gaf, ze at best wel flink!

19u Haar dag afsluiten doet ze met nog een grote fles melk van ongeveer 240ml (sorry Kind&Gezin, fles afbouwen is hier nog niet aan de orde). Ze geniet zooo van haar flesje dus dat neem ik haar echt nog niet af!

Over het algemeen was dit een prima dagje! Echt veel heeft ze niet gegeten maar ik heb er vertrouwen in dat ze dit morgen of overmorgen wel weer compenseert door wat meer te eten. Ze luistert naar haar hongergevoel en dat is prima. Ik heb geen moeilijke eter, dit heeft zo’n negatieve bijklank. Ik heb een kindje dat soms wat moeite heeft met eten, maar sommige dagen ook prima eet, zoals volgens mij elke peuter/kleuter wel eens heeft! Wat bij mij nu voorop staat is rust en gezelligheid aan tafel en de rest volgt wel, daar heb ik vertrouwen in!

Bewust aandacht schenken

Seline heeft een korte spanningsboog en kan zich moeilijk alleen vermaken. Ze wil het liefst dat we de héle dag met haar samen spelen. Op die momenten kan ze ook erg veel aandacht vragen, en dat doet ze niet altijd op een positieve manier.

‘Kijk mama, kijk’!

Aandacht vragen is normaal voor een kind, dat is ook één van de basisbehoeften. Ze moet echter ook leren dat ze niet altijd alle aandacht volledig naar zich kan toetrekken. Vooral nu ik thuis werk en Etem ook thuis zit in technisch werkloosheid door corona, lijkt Seline het wel leuk te vinden om de hele dag alle aandacht op te eisen. Erg lastig voor mij, als ik moet werken maar Seline de hele tijd aan mijn mouw trekt om te spelen.

Ik merk dat ik op zo’n momenten maar met een half oor luister naar haar, waardoor ze nog meer gaat zeuren en drammen. Het lijkt alsof ze wil zeggen ‘mama je luistert niet naar mij’. Haar vraag wordt niet beantwoord waardoor ze gefrustreerd raakt. Ze zal op zo’n moment doorgaan met aandacht vragen tot ze deze krijgt, waarna ik ook boos word op haar en haar echte gevoelens negeer.

Bewust aandacht geven

Op deze momenten dat Seline en ik in een negatieve spiraal geraken, probeer ik nu even bewust aandacht te schenken aan haar. Ik richt alle aandacht op haar, leg mijn werk eventjes aan de kant en luister naar wat ze me écht wil zeggen. Wanneer ik met iets bezig ben dat al mijn aandacht vraagt, leg ik dit ook uit aan haar: ‘mama moet nu eventjes werken, maar als ik klaar ben zal ik met je spelen’.

Dit vraagt ook voor mij even oefening en gaat met vallen en opstaan. Ik merk wel dat Seline er baat bij heeft om écht met haar te praten en haar de situatie uit te leggen. Duidelijke communicatie op een rustige en heldere manier is zo belangrijk. Ik voel dat dit voor Seline ook echt werkt.

Op moeilijke momenten betrap ik mezelf erop dat ik verval in het verheffen van mijn stem en boos word op haar. Dit is echter niet de juiste manier. Ze leert hier niets uit en vaak is het succes ook maar van korte duur. In een mum van tijd staat ze weer aan mijn been te roepen om aandacht.

Een leerproces dat nog niet is afgerond, maar waar we elke dag stapjes in maken en op zoek gaan naar wat voor ons beide het beste werkt!

En nu… nu ga ik even bewust mijn laptop sluiten en aandacht schenken aan Seline, die graag trots wil tonen aan mama hoe ze aan het knutselen is met klei :-).

Zwanger worden met PCOS

Ik heb heel lang getwijfeld of ik hier een artikel over zou schrijven of niet. Maar ik wil het toch graag doen. Enerzijds omdat ik merk dat PCOS nog tamelijk onbekend is en anderzijds omdat ik ook andere vrouwen een hart onder de riem wil steken die PCOS hebben of die moeilijk zwanger geraken, onafhankelijk van de achterliggende oorzaak.

Eind 2015 stopte ik met de pil omdat Etem en ik echt serieus begonnen na te denken over kinderen. We waren al sinds 2012 getrouwd en een kindje leek ons nu wel het geschikte moment. Ik wilde graag ook vrij jong mama zijn, in mijn hoofd was 26 jaar echt een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen. Toen ik stopte met de pil kreeg ik niet meteen mijn menstruatie. Ik ging er ook vanuit dat dit te wijten was aan het ‘ontpillen’ zoals ze zeggen. Ik nam namelijk al 10 jaar de pil dus het leek me niet vreemd dat mijn lichaam daar even aan moest wennen.

Na 6 maanden had ik nog steeds geen menstruatie en besloten we om toch een afspraak te maken bij de gynaecoloog. Tijdens het onderzoek zag ze ook niet meteen iets vreemd en vroeg ze me op welke termijn we kinderen wilden. Wilde ik nog wachten tot mijn cyclus op gang kwam of wilde ik eigenlijk toch meteen zwanger worden? We gaven aan dat we toch liever niet meer wilden wachten en ze schreef me ‘Clomid’ voor. Clomid is een medicijn wat de stof ‘clomifeen’ bevat en wat je gewoon inneemt met water, en dit zou de eirijping bevorderen en een eisprong opwekken. Bij vele vrouwen is dit medicijn effectief! Bij mij deed het echter niets… . Na 3 of 4 maanden/rondes proberen, zei de gynaecoloog ook dat we hier beter mee zouden stoppen en dat ik beter zou overgaan naar hormooninjecties.

‘Je hebt PCOS’

Ik maakte in tussentijd nog eens een afspraak bij een andere gynaecoloog voor een ‘second opinion’. Die deed een echo en zei rechtuit: ‘Ik zie het probleem, je hebt PCOS, je gaat niet natuurlijk zwanger kunnen worden, meer zelfs, dit wordt IVF.’ … Ik was best aangedaan door zijn botheid en de manier waarop hij dit zo tegen me zei. IVF was iets waar ik zelfs nog nooit had bij stilgestaan. Als ze dit dan zo rauw op je dak smijten kan ik je zeggen dat dit er zwaar inhakt! Bovendien had ik nog nooit van ‘PCOS’ gehoord. Ik herinner me niet veel meer van het gesprek met de gynaecoloog, behalve die woorden. Hij heeft me ongetwijfeld ook uitgelegd wat PCOS was, maar ik was te aangeslagen om me verdere dingen van het gesprek te herinneren.

Wat is PCOS?

Thuis begon ik natuurlijk het internet af te schuimen naar PCOS. PCOS is de afkorting van polycysteus ovarium syndroom, wat letterlijk betekent: ‘veel follikels in de eierstok’. Er is een verstoring in de natuurlijke hormoonbalans waardoor follikels moeilijk groeien en er dus ook geen eisprong plaatsvindt 1. Follikels groeien bij mij gewoon door, waardoor ze cystes vormen op de eierstokken.

Ter illustratie, zo zien mijn eierstokken er uit op echo, allemaal kleine vlochtblaasjes:

PCOS komt voor bij 5 tot 10 procent van alle vrouwen, tamelijk veel dus! Een onregelmatige of géén cyclus is één van de symptomen van PCOS, maar er zijn nog veel meer symptomen of klachten die vrouwen met PCOS kunnen ervaren. Hier ga ik echter niet over uitweiden in dit artikel. Er bestaat trouwens ook nog wat onduidelijkheid over de precieze oorzaak van PCOS. Meerdere factoren zoals overgewicht, stress, erfelijke aanleg, insulineresistentie kunnen PCOS in de hand werken en er zijn verschillende hormonen bij betrokken 2 .

Overgaan naar hormooninjecties

Omdat ik echter écht (nog) niets wilde weten van IVF en dit ‘ons laatste redmiddel’ zou zijn, besloot ik om de hormooninjecties een kans te geven. Mijn eerste gynaecoloog gaf namelijk ook al aan dat dit wel bij veel vrouwen het gewenste effect heeft. Ze verwees me dan ook door naar het fertiliteitscentrum ‘Life’ van Heilig Hart in Leuven (alle credits voor dit geweldige team trouwens!!). Zo begon ik eind 2016 met FSH (Follikel Stimulerend Hormoon)-injecties 3. Je moet jezelf dan dagelijks injecteren met hormonen die ervoor zorgen dat de eiblaasjes gaan groeien. Liefst natuurlijk maar 1 of 2, want een meerling willen ze zoveel mogelijk vermijden. Een tamelijk intensief traject want je moet dan bijna om de dag in het ziekenhuis een echo laten nemen om te kijken OF er eiblaasjes groeien, hoe groot deze zijn en hoeveel eiblaasjes er precies groeien. Wanneer een eiblaasje ongeveer 18mm is, krijg je de instructie om de eisprong op te wekken met een andere injectie (in mijn geval Pregnyl). De dag dat je Pregnyl zet en de dag nadien moet je dan betrekking hebben (ik gebruik bewust dit ongezellige woord want geloof me dat daar op dat moment niets gezelligs aan is) want dit is het moment dat de eisprong plaatsvindt. Een week nadien controleren ze je bloed om je progesterongehalte te meten. Dit progesterongehalte is dan een indicatie of de eisprong daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.

Behalve het feit dat dit zeer intensief is op vlak van regelmatige controles, is het ook op emotioneel en hormonaal vlak een erg zware behandeling. Ik was moe, emotioneel en had heel veel last van stemmingswisselingen. Lichamelijk had ik ook last van een opgeblazen gevoel, krampen en obstipatie.

Op 13 februari 2017 heb ik door middel van hormooninjecties een allereerste eisprong kunnen opwekken. Helaas was ik niet zwanger. Ik heb nadien nog enkele rondes met hormooninjecties gedaan maar ik had steeds last van overstimulatie. Bij mij rijpten er steeds méér dan 2 eitjes waardoor we de ronde moesten afbreken.

Even een pauze!

In tussentijd sprak de gynaecoloog van het Life centrum ook over een ‘LEO operatie’ (Laparoscopische Elektrocoagulatie van de eierstokken). Dit is een kijkoperatie onder volledige narcose waarbij de arts in de wand van de eierstok gaatjes boort om zo mogelijks een herstel van de ovulatie te verkrijgen (ook wel ovariële drilling genoemd). Dit past de hormoonwaardes aan. Ongeveer de helft van de vrouwen krijgt een spontane cyclus na de operatie 4 . Deze operatie onderging ik in maart 2017 in de hoop dat mijn cyclus enkele weken erna zelf weer op gang zou komen. Na deze operatie besloten Etem en ik even een pauze te nemen van alle behandelingen en op reis te gaan. We maakten toen nog een verre reis naar Bali om onze gedachten even te verzetten. Het was al een zwaar jaar geweest voor ons beiden. Al die hormoonbehandelingen wogen op mij, maar ook zeker op onze relatie. Telkens weer die teleurstellingen en ook mijn stemmingswisselingen kwamen onze relatie niet ten goede! De reis naar Bali heeft ons wel echt even deugd gedaan!

Dan toch IVF?!

Eind mei/begin juni 2017 had ik nog steeds geen eisprong, waardoor we moesten besluiten dat de LEO operatie helaas ook niet het gewenste effect had. Vol goede moed begonnen we aan een nieuwe ronde hormooninjecties. Ik begon weer met dagelijkse inspuitingen maar toen na enkele dagen bleek dat ik wéér overstimulatie had, zonk de moed me diep in de schoenen.

De gynaecoloog wilde deze ronde niet zomaar verloren laten gaan, en ze stelde voor om alle eitjes die gegroeid waren toch nog verder te stimuleren en ze nadien te gebruiken voor IVF. Dit vroeg even een omschakeling in ons hoofd. Waar IVF tot dan toe een ver-van-ons-bed-show leek, stonden we nu plots op het punt om over te schakelen naar IVF (in-vitrofertilisatie). Echter, om een terugbetaling hiervan te krijgen moet je eerst nog goedkeuring krijgen van het ziekenfonds! We moesten dus nog spoedig dit document in orde maken zodat we recht hadden op deze terugbetaling.

Omdat IVF ook steeds begint met onderhuidse injecties om eicellen te laten groeien in de eierstokken, zat ik eigenlijk al tamelijk ver in de aanloop naar IVF en zou het zonde zijn om zoveel eitjes (ja ik had er echt veel!) verloren te laten gaan. We gingen dus akkoord om verder te gaan met IVF. Ook hier dien je weer Pregnyl toe voor de finale rijping van de eicellen. Nadien moet je naar het ziekenhuis voor de zogenaamde ‘pick-up’, het moment waarop ze de rijpe eicellen allemaal onder plaatselijke verdoving verzamelen. Na de pick-up had ik vreselijk veel last van mijn buik. Ik zag eruit alsof ik al hoogzwanger was. Door de overstimulatie was ik enorm opgeblazen, duizelig, misselijk en enorm moe. Ik moest me ziek melden op het werk omdat ik hier zo van af zag!

Eindelijk goed nieuws!

Bij mijn pick-up had ik 13 grote follikels waarbij ze 9 rijpe eicellen gevonden hadden die ze konden bevruchten! Eindelijk eens goed nieuws, dit was een topresultaat. Alle 9 eitjes bleken bovendien zeer goed bevrucht te zijn! Na een paar dagen bleek dan toch dat er 2 bevruchtte cellen niet goed verder gegroeid waren. De overige 7 waren wél bruikbaar! Ik mocht een eerste terugplaatsing laten doen! Helaas, in juli 2017 bleek de eerste terugplaatsing niet gelukt te zijn.

Zwanger??!!

Begin augustus liet ik een tweede terugplaatsing doen waarna we op vakantie vertrokken naar Turkije. Ik had met mezelf afgesproken dat ik pas na onze reis een zwangerschapstest mocht doen. Toen we terug thuis kwamen, kon ik dan ook niet langer wachten! Ik deed een test en deze was positief!! We konden het niet geloven. We waren voorzichtig blij en hoopten zoooo dat het ons eindelijk gegund was. Op 22 augustus bleken ook mijn bloedwaardes goed en mijn HCG (zwangerschapshormoon) in stijgende lijn! Eén maand na de terugplaatsing kreeg ik dan een eerste echo. Ergens rond 12 september 2017 had ik mijn eerste echo, we vonden het zo spannend! Met klamme handen zaten we te wachten in de wachtkamer bij de gynaecoloog. Zo spannend, we konden het nog altijd niet geloven dat we zo meteen ons kindje zouden zien op echo!

Toen de gynaecoloog de monitor aanzette en de echo nam, zag ik meteen aan haar gezicht dat het niet goed was … er was een vruchtzakje, maar het vruchtzakje was leeg .. onze wereld zakte weg onder onze voeten. Ik was verslagen, kapot van verdriet. We reden naar mijn ouders waar ik niet kon stoppen met huilen. Een onmetelijk verdriet overmande ons… .

Helaas kwam dan ook nog eens het miskraam niet zelf op gang … ik denk soms dat ik echt alle pech van de wereld heb gehad hierin. Uiteindelijk moest ik nog een curretage (= een kleine gynaecologische ingreep om baarmoederweefsel weg te halen 5 ) ondergaan om mijn baarmoeder volledig schoon te krijgen.

Derde keer goede keer?

Zowel mijn ouders als de gynaecoloog raadden aan om mezelf en mijn lichaam even pauze te geven. Om alles even te verwerken en om de hormonen in mijn lijf even te laten rusten. Mijn lichaam had het namelijk al zwaar te verduren gehad de afgelopen jaren. Ik wilde echter niet stoppen. Ik wilde zo graag mama worden. Ik wilde mijn verdriet verdringen en verder gaan. In samenspraak met Etem besloten we het nog 1 keer te proberen. Eind oktober 2017 lieten we een cryo (= ingevroren embryo) ontdooien. Dit bleek een topper te zijn :-). Deze kon worden teruggeplaatst op 31 oktober 2017! Een 10-tal dagen later had ik opnieuw een positieve zwangerschapstest in handen en ook mijn HCG steeg weer mooi! Maar we waren zo bang voor de eerste echo die zou doorgaan op 28 november. Op 19 november kreeg ik echter bloedverlies en hevige krampen. De hoop was volledig weg. Ik mocht hierdoor vroeger langsgaan voor een echo. Op 20 november gingen we met een bang hartje naar de gynaecoloog. Daar bleek er een goede vruchtzak én vruchtje te zijn! Maar helaas ook veel bloed rond de vruchtzak, wat vermoedelijk nog van de curretage was of innestelingsbloed. Ik kreeg een week platte rust voorgeschreven en moest op 28 november teruggaan voor de eerste échte echo om te kijken of er een kloppend hartje zou zijn. En ja hoor, op 28 november maakten wij voor het eerste kennis met ons embryootje, een erwtje met een hevig kloppend hartje!! Dit erwtje zou later uitgroeien tot onze mooie dochter, Seline Hayel ❤ !

Dit verhaal is wat langer geworden dan gepland :-), maar korter kan ik deze heftige jaren echt niet beschrijven. We hebben echt in een rollercoaster van emoties gezeten. Vooral ik, door al die hormonen ;-), we hebben gehuild, geschreeuwd, maar ook mooie momenten beleefd in deze jaren, want je moet verder. Het verdriet is er, maar het leven gaat verder en het is zonde om die jaren ook zomaar verloren te laten gaan. We hielden ons altijd voor dat onze tijd wel zou komen, dat mooie dingen tijd en geduld vragen. En zo bleek het ook daadwerkelijk te zijn.

Never give up, great things take time

Geduld hebben …

Het gebeurt soms dat ik weinig geduld heb met Seline. Wanneer ze zich tien keer op de grond smijt terwijl ik haar wil aankleden, wanneer ze niet meteen komt als ik haar roep of wanneer ze wel 5 keer opnieuw ‘aai aai’ wilt voor ze gaat slapen. Ja, ze stelt mijn geduld soms zwaar op de proef. Op zo’n momenten vind ik het moederschap zwaar en uitdagend.

Soms ga ik dan met haar de strijd aan, met als gevolg dat ik me opwind over dingen die het niet waard zijn. Ik reageer dan niet zoals ik zou willen en hierdoor ben ik niet de beste versie van mezelf.

Geduld hebben begint bij mezelf. Ik ben ook maar een mens. Als ik niet goed in mijn vel zit of gestresst of gespannen ben, werkt dit ook op Seline. Ik ben hierin ook nog lerende. Soms moet je gewoon accepteren dat het even zo is. Diep in- en uitademen. Even tot 10 tellen en kalm blijven, want kalmte is kracht.

Ik weet ook dat het tijdelijk is, want na de bui komt ze bij me zitten om haar schoenen aan te doen, gaat ze flink slapen of komt ze knuffelen. De weerstand die ze voordien bood, maakt plaats voor zoveel liefde. Dan tonen we begrip voor elkaar. Het is alsof ze zegt dat het oké is. ‘Het is oké mama, je doet je best, en dat is genoeg’.

Ik wil het soms té goed doen, het ‘mama zijn’, maar een perfecte mama bestaat niet, en dat hoeft ook niet.

Het is niet omdat het niet elke keer loopt zoals je wilt, dat je slecht bezig bent of een slechte mama bent.

Net zoals mijn peuter, die volop moet leren hoe ze moet omgaan met haar overweldigende emoties, ben ik ook nog lerende om op de juiste manier te reageren op deze emoties. Om geduld op te brengen voor haar én voor mezelf, en dat is oké!

Geen droombevalling

Mama worden is het mooiste wat me is overkomen. Maar de weg ernaartoe kostte me letterlijk veel bloed, zweet en tranen! Na een moeilijk traject om zwanger te geraken, was de bevalling ook nog geen vanzelfsprekendheid.

Seline werd geboren in de zomer van 2018. 

De geboorte verliep helaas niet zoals ik gedacht of gehoopt had. Op zaterdag 21 juli ging ik naar het ziekenhuis met veel pijn in mijn rug en benen. De vroedvrouw die toen aanwezig was, het was een feestdag dus heel rustig in het ziekenhuis, stuurde me terug naar huis met de boodschap dat dit voorweeën waren en dat het zeker nog niet voor direct was. Na een heel weekend met helse rug- en beenweeën besloot ik op maandag 23 juli dat het genoeg was. Ik wilde naar het ziekenhuis voor een pijnstiller of slaapmiddel (ja ja zo dacht ik toen) want ik zag zo af.

Aangekomen in het ziekenhuis bleek ik al 6 centimeter ontsluiting te hebben! Iets wat ik totaal niet verwacht had want de weeën waren niet regelmatig en ik had bovendien niet eens échte buikweeën zoals iedere normale vrouw die in arbeid gaat. Ik had ‘enkel’ lage rug- en beenpijn. Oké, die pijn in mijn benen was wel verschrikkelijk. Ik heb meermaals tegen Etem geroepen dat hij mijn benen er moest afzagen, dus dat zegt wel genoeg over hoeveel pijn ze deden 😉 . 

De gynaecoloog brak meteen mijn water en zei dat we binnen de 4 uur ons kindje in onze armen zouden hebben! Het was toen 8 uur ’s morgens dus tegen de middag zouden we onze dochter in onze armen kunnen sluiten! Peulschil, dacht ik, ik doe het nu al zolang met die pijn dus we gaan verder, zonder epidurale! Dit kan ik wel! 

Helaas, niets was minder waar. De ontsluiting vorderde niet … . Om 15 uur zat ik nog steeds op 8 cm ontsluiting… De gynaecoloog sprak haar bezorgdheid uit tegenover mij: ‘Sofie, je ziet zo wit als het laken van het bed, ik wil je toch graag een epidurale geven zodat je wat kan rusten’. Maar daar moest ik niets van weten… Ik wilde het doen zonder epidurale! Oké zei de gynaecoloog, ik geef je nog een half uurtje maar als de ontsluiting dan niet verder is dan vrees ik dat we een spoedkeizersnede gaan doen …. . Ik ga de anesthesist toch laten komen voor een epidurale. 

Even later stond de anesthesist aan mijn bed om een epidurale te geven. Nadien viel er zo’n last van mij af! Wauw, plots pijnloos. Ik zakte vermoeid op het bed neer. Heerlijk, even rusten. Maar plots begon Seline haar hartslag te ‘dippen’. Van de normale 160 slagen per minuut ging ze naar 40 slagen per minuut … op en neer, op en neer … . De monitor begon een alarmsignaal te geven en plots stonden er 4 à 5 vroedvrouwen rond mijn bed. Dit was niet oké. We moesten onmiddellijk alles klaar maken voor een spoedkeizersnede. Ze rolden mijn bed naar de operatiezaal waar ze me nog wat meer verdoving gaven.

Op echt 10 minuten was ze daar plots … ons kleine Selinetje… ontlading van geluk en vermoeidheid. Het eerste wat ik dacht was: WAT EEN HAAR! Seline had een grote bos pikzwart haar bij de geboorte! 

Etem mocht met Seline al naar de kamer. Ik werd ‘opgeknapt’ en mocht nadien ook naar de kamer. Omdat ik echter nog volledig in shock was (bibberen, trillen en ik kon niets zeggen), moest ik wachten voordat ik Seline mocht pakken en borstvoeding kon geven. Ik weet niet meer precies hoelang het geduurd heeft maar ik denk toch een klein uurtje vooraleer ik Seline eindelijk mocht vasthouden.

Eindelijk bij mama. Mijn kleine meisje. Ze had zo’n honger en ging meteen op zoek naar de borst. Gelukkig ging dit meteen goed! Onze flinke meid begon meteen te drinken. Blijkbaar zat haar navelstreng een aantal keer rond haar lijfje en nekje gedraaid waardoor ze niet verder kon indalen. 

Ik weet nog steeds niet hoe dit gebeurd is. Gedurende de hele ochtend in het ziekenhuis was haar hartslag mooi stabiel. Pas na het zetten van die epidurale is haar hartslag beginnen dippen. Kan het daarmee te maken hebben? Ik weet het niet. Maar gelukkig is het allemaal goed gekomen!

Na de keizersnede moest ik nog 4 dagen in het ziekenhuis blijven. Op zich was ik heel snel hersteld van de keizersnede, maar een pretje was het niet. Je mist alle ‘eerste keren’ van je kindje in het ziekenhuis. Je mag niet zelf de luier veranderen of kleertjes aandoen. Je kan ze niet een eerste badje geven. En als ze huilt kan je ze niet zelf uit haar bedje halen. 

Intussen heb ik het een plekje gegeven. Maar deze bevalling was absoluut geen droombevalling. Het gaf me wel het mooiste geschenk ooit, onze mooie dochter Seline!

%d bloggers liken dit: