Naar school!

Een nieuwe mijlpaal breekt aan… Donderdag was Seline haar laatste dag bij de onthaalmoeder. Maandag start ze op school! Hoe klaar ze hiervoor was 1 maand geleden, hoe minder graag ze wilt gaan nu het écht dichtbij komt. Al enkele weken lezen we boekjes over naar school gaan, vertel ik over de juf en over het klasje. 2 weken geleden had ze een wenmoment op school, een half uurtje kennis maken met de kindjes en haar juf. Dat wenmoment, daar keek ze zo naar uit, ze was er zo klaar voor! Tot het moment aanbrak …

Langste half uur van haar leven…

We kwamen binnen in het klasje waar alle kindjes al volop in hun spel zaten. Toen Seline binnen kwam keken ze allemaal haar kant op. Al die kindjes die serieus bijna allemaal een kop groter waren dan haar. Enkele kindjes kwamen eens nieuwsgierig kijken en vormden een kring rond Seline. Seline panikeerde duidelijk. Ze kroop meteen dicht tegen mij aan. Als het kon, was ze terug in mij gekropen denk ik 😀 . Ze begon te huilen, en dit stopte eigenlijk niet. Langste half uur van haar leven. En misschien stiekem ook dat van mij 😀 . Allerminst een succes te noemen dus … . Na dit wenmoment heeft ze NIETS meer over school gezegd, behalve dat ze niet wil gaan. Als ik erover begin blokt ze het af en zegt ze dat ze niet wilt.

Ze leek er zo klaar voor, ze keek er zo naar uit, en door dat wenmoment heeft ze er hé-le-maal geen zin meer in.

Maandag is het zo ver en zal ze toch moeten gaan, naar school. We gaan beginnen met halve dagen om te kijken hoe het loopt. Ik hoop dat ze maandag toch haar draai kan vinden in het klasje. Ik heb er ook vertrouwen in dat het wel zal loslopen, maar dat wenmoment heeft me toch ook wat onzeker gemaakt.

Een nieuwe mijlpaal voor haar, maar ook voor ons, als ouder! Ik ben heel benieuwd hoe ze het zal ervaren en hoe ik ze maandag zal achterlaten aan de schoolpoort (en zij mij, want serieus, als zij huilt zal ik me ook echt sterk moeten houden :D) . Benieuwd naar haar verhalen en ervaringen. En hoe die eerste dagen of weken ook lopen, ik ben nu al ontzettend trots op haar!!

Ssst, mensen kijken!

Ze huilt, nee, krijst, want als Seline huilt lijkt het alsof er 4 kindjes in koor aan het huilen zijn. Haar stem is luid, zo luid dat ze dit zeker 2 straten verder ook horen.

Wat moeten de mensen wel niet denken.

Heb ik vaak gedacht als Seline weer één van haar kuren heeft op straat, in de supermarkt of in een kledingwinkel. Ik probeer haar te sussen, stil te krijgen met afleiding. Ssst, kijk, mensen kijken naar ons. Kijk eens hoe flink dat kindje daar zit. Kijk eens wat een mooie ballon, oh kijk daar! Als ik snel over iets anders begin, zal ze wel stoppen. Vooral niet teveel ingaan op haar drama.

Werkte dat niet, dan probeerde ik me klein te maken. Me zo snel mogelijk uit te voeten te maken. Snel weg van hier, alsof je dan ook kan wegrennen van de emoties en het gevoel.

Wist ik veel hoe ik er anders mee moest omgaan?

Laat mensen maar kijken en denken wat ze willen. Ik realiseer me dat misschien veel mensen ook kijken uit herkenning. Dat mensen denken: ‘Oef gelukkig ben ik niet de enige die dit meemaakt.’ Dat ze gewoon denken: ‘Arme mama, arm kind ‘ en niet ‘Wat een slechte moeder moet dit zijn als ze haar kind niet onder controle krijgt’.

Seline doet dit niet om mij het leven moeilijk te maken of om het bloed van onder mijn nagels te halen. Ze doet dit omdat ze ergens boos of verdrietig om is, overprikkeld of moe is, honger heeft of een andere emotie ervaart die ze op geen enkel andere manier kan uiten. Ze wordt zelf overspoeld door deze driftbui zonder dat ze er echt controle over heeft. Het overkomt haar. En ja, meestal gebeurt dit op (voor ouders) de meest ongemakkelijke momenten.

Negeren?

Wanneer ik op internet op zoek ga naar hoe je het best omgaat met zo’n driftbui dan lees ik erg vaak het woordje ‘negeren‘. Ik begrijp niet goed waarom dit wordt aangeraden. Stel dat je zelf overmand wordt door emoties bij iemand die je vertrouwt en waarbij je je veilig voelt. Wil je dan dat deze persoon die emoties negeert?! Ik denk het niet. Sterker nog. Ik denk dat je je minder veilig zal voelen bij die persoon. Je zal je eerder verbazen over het feit dat de persoon die je het meest vertrouwt op deze wereld, je verdriet of boosheid negeert. Zo is het volgens mij net zo met een kind. Kinderen vertonen deze driftbuien namelijk ook meestal bij mensen waarbij ze zich veilig voelen.

Zoals ik in het begin al schreef begon ik ook voor Seline afleiding te zoeken tijdens een driftbui. Ik besef nu dat dit ook een vorm van negeren was. Ik negeerde haar emoties en zocht iets leuk in de plaats. Ook dit wordt heel vaak gedaan en lijkt niet zo erg als het echt volledig negeren van je kind. Toch gaat ook deze strategie naar mijn gevoel voorbij aan wat je kind echt nodig heeft. Ondersteuning, begrip en een veilig gevoel.

Emoties erkennen en rustig blijven

Ik pak het tegenwoordig heel anders aan. Wanneer ze overmand wordt door emoties sluit ik me, samen met haar, af van de buitenwereld. Zijn we in de supermarkt of winkel? Geen probleem, ik stop waarmee ik bezig ben en richt al mijn aandacht op Seline. Ik knuffel haar en erken haar emoties. Ik merk op WAAROM ze boos is (en ja, heel klassiek is dat vaak omdat ze in de supermarkt niet datgene krijgt wat ze wilt :-D) en ik spreek dat ook uit naar haar, ‘je bent boos omdat je geen snoepje krijgt’, of ‘ik merk dat je verdrietig bent omdat je geen snoepje krijgt’. Verder ga ik er niet op in, ik houd haar gewoon in mijn armen tot ze gekalmeerd is.

Uiteraard heeft elk kind een andere manier om een driftbui te tonen. Seline gaat nog net niet bijten, krabben of liggend op de grond met haar armen en benen zwaaien. Ik kan me inbeelden dat als je kind op zo’n manier een driftbui ervaart, dat het moeilijker is om hem of haar rustig in je armen te nemen :-). Ik denk dat de kunst dan vooral is om zelf rustig te blijven en je kind te laten uitrazen. Blijf wel in de buurt. Laat je kind niet ergens in de rayon van de winkel op de grond liggen terwijl jij verder gaat! 😀 Na de driftbui kan je je kind dan bij jou nemen en de emoties erkennen.

Regels en grenzen stellen

De emoties erkennen betekent niet dat je altijd moet toegeven. Wanneer de driftbui echt gaat om iets waarover ik regels of grenzen heb, zoals de ijsjes in de supermarkt die ze wilt vlak voor we gaan eten of het feit dat ze ’s morgens haar kleren niet wil aandoen, dan geef ik er niet aan toe. Niet omdat ik mijn gelijk wil halen maar omdat ik ook wel wil dat ze luistert. Als ik haar telkens bij een driftbui zou geven wat ze wilt, dan weet ze ook wat ze moet doen om iets gedaan te krijgen van mij (geloof me, dat weet ze al héél goed 🙂 ).

Toegegeven, als ze af en toe drama maakt omdat ze liever Peppa Pig wil kijken dan TikTak, of niet wilt eten zonder TV, dan maak ik er geen strijd van :-). Het is soms een afweging maken van wat je écht belangrijk vindt en wat de strijd of driftbui al dan niet waard is.

Pick your battles! And hang in there 🙂 het is een fase!

Ochtendroutine

Goeiemorgen! Benieuwd hoe wij onze ochtend starten? Lees dan zeker verder! Fijne dag!

Goeiemorgen! De laatste week heb ik moeite met doorslapen. Ik val ’s avonds zo makkelijk in slaap maar vanaf 5 uur ben ik klaarwakker. Ik weet niet goed wat de oorzaak is. Stress? De pil waar ik pas opnieuw mee gestart ben? Het is in elk geval echt vervelend.

Ik probeer te focussen op mijn ademhaling. Het op en neer gaan van mijn buik. Gedachten proberen te blokken. Toch maar eens draaien naar links. Terug naar rechts. Het lukt niet. Ik geraak niet terug in slaap.

Ik lees een hoofdstuk in mijn boek om nadien terug een poging te doen om te slapen, maar het lukt niet 😦

Mijn ochtend begint dus lekker vroeg want ik word gek van te draaien in bed. Om 6.30u beslis ik om op te staan. Ik werk beneden wat aan mijn opdrachten van mijn postgraduaat (heb ik daar misschien stress van?), ruim nog wat rommel op van de dag ervoor en dan is het tijd voor mijn eerste kop koffie.

Koffie, iets wat ik echt kan gebruiken met die korte nachten. Kan ik misschien niet slapen omdat ik teveel koffie drink? Maar ik drink maximum 3 koffies per dag en telkens ook nooit na 15 uur. Dat kan het toch bijna niet zijn.

Wanneer Seline wakker wordt vraagt ze naar haar flesje, dat drinkt ze nog altijd ’s morgens. Ontbijten doet ze praktisch nooit. Soms eens een yoghurtje, maar meestal niets. Terwijl zij haar flesje drinkt zit ik naast haar en zij kijkt TV. Ja,’ s morgens TV, ik weet het.. Maar mijn voornemen is om dit af te schaffen van zodra ze naar school gaat 😁.

Ze gaat op het potje en nadien maken we ons klaar om naar mam te gaan, Seline haar onthaalmoeder. Hier gaat ze 3 keer per week naartoe. Nog even dan, want vanaf 22 februari begint ze met school!

Soms brengt Etem haar naar mam, soms ik. Het is letterlijk maar 1 a 2 minuten rijden van ons thuis. Meestal doen we dit ook wel te voet maar nu het zo regent de afgelopen dagen ’s morgens is het wel fijner om snel met de auto te gaan. Wanneer Seline bij mam is afgezet maak ik nog een wandeling met Pasha. Ongeveer 20 minuten zodat hij van al zijn plasjes vanaf is :-).

Wanneer ik thuis kom maak ik voor mezelf een ontbijtje. Mijn ontbijt in de week is vaak yoghurt met havermout of muesli en iets van fruit. Soms maak ik ook havermoutpap met gebakken banaan en honing. Ik doe dit vaak pas als Seline al weg is zodat ik er rustig de tijd voor kan nemen. Ik scrol wat door de nieuwssites en Instagram en om 9uur begin ik te werken.

Al bij al hebben wij echt een rustige ochtend. Omdat ik pas om 9 uur begin te werken en thuis werk kan ik echt rustig opstarten. Jammer dat ik al van 5 uur wakker lig. Dat ik een vroege vogel was/ben, wist ik al, maar dit is me toch wel iets té vroeg :-). Ik heb er wel vertrouwen in dat dit betert en dat dit gewoon even een periode is waar ik door moet.

Fijne (werk) dag!

#momlife

Laten we de dag even starten met een lach :-). Ik deel graag enkele memes die voor de ouders/moeders onder ons heel herkenbaar zullen zijn!

Als ik even naar de badkamer of toilet ga dan is Seline 9 van de 10 keer aan het roepen op mij of komt ze ook in de badkamer staan 😅
Seline lijkt het altijd te zien als ik iets eet. Ze zegt dan: ‘ope mond !’ omdat ze wilt weten wat ik aan het eten ben en of er voor haar ook iets te rapen valt 😁
Ze mooi laten lachen voor een foto is hier soms een hele opgave!
No words needed 😏. Ik kan amper in de zetel zitten voor Seline slaapt.
Jep…
Nu mag ik daar echt niet meer over klagen, maar de babyperiode.. Ja die vond ik toch zwaar 😅
Seline ’s morgens klaar maken is een ramp. Ze loopt weg als we haar kleren of schoenen willen aandoen en het lijkt uren te duren 😅.
Vooral soms met wat ze zegt 😁 Seline kan soms dingen zeggen die niet zo lief of mooi zijn maar wel grappig. Ik moet haar dan als serieuze ouder toespreken dat ze dat niet mag zeggen, maar stiekem vind ik het zelf grappig.
Haha dit heeft Seline nu heeeeel fel! 😁🙈 Ze wil dat we mee spelen maar ze heeft eigenlijk al op voorhand bepaald wat we moeten doen of zeggen. Doen we dat niet dan wordt ze boos: ‘zo niet!!’
Gebeurt nooit 🙈
Gelukkig nu geen last meer van, maar wel herkenbaar 😁

Fijne dag 🥰!

Twee-en-een-half

2,5 jaar ben je al. Het is zo cliché, maar wat vliegt de tijd. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Dat je bij me lag als pasgeboren baby en nu loop je hier rond als een bijna-kleuter met een eigen willetje die de oren van onze kop praat.

Nog even en je mag naar school, maar daar ben je meer dan klaar voor. Vaak zeg je al ‘min naar school gaan’, want zo noem je jezelf, ‘min‘. De hele dag door ‘min doen’, ‘min kan dat’ ‘min grote meid’. Ja min, je bent echt een grote meid. We zijn zo fier op jou.

Op het potje

Toen we begonnen met de potjestraining (want zo noemen ze dat dan, potjestraining, alsof je intensief moet gaan oefenen met je kind in ruil voor een koekje), stond je weigerachtig tegenover dat potje. Je wilde niet. En als min iets niet wilt, dan gebeurt het ook niet. Dus we lieten het los, de potjestraining. Het potje bleef gewoon in de woonkamer staan. Af en toe lazen we een boekje over potjes of keken we het filmpje ‘Prinses Lily op het potje’, zonder verwachtingen, zonder druk. Toen dat filmpje op een dag gewoon stond te spelen, besloot je om zelf ook op het potje te gaan zitten én pipi te doen! Zo fier was je, én wij natuurlijk ook :-). Het is me duidelijk dat een ‘training’ voor jou niet werkt. Jij doet het wel wanneer jij het wil en wanneer je er klaar voor bent. Daarop vertrouw ik. Intussen ben je zelfs volledig droog, zonder dat we er echt op geoefend hebben. Dag én nacht. Ja min, je bent echt een grote meid.

Middagslaapje

Vermoeiende dagen, want je zit in de overgang van wél naar geen middagdutje. De ene dag heb je er zo’n nood aan, de andere dag sla je het over en is het een strijd om je ’s middags in bed te krijgen. Het is even zoeken wat het beste is voor jou. De dagen dat je het overslaat ben je ’s avonds oververmoeid en huilerig. De dagen dat je wel een middagdutje doet, ben je ’s avonds met geen stokken in bed te krijgen voor 21u :-). Tja. Het is even een middenweg zoeken. We proberen je nu ’s middags wel nog een uurtje te laten slapen, maar maken je wakker na 1 uur, zodat je ’s avonds toch nog moe genoeg bent om te gaan slapen. Dat lijkt te werken!

Magie en fantasie

Je hebt zo’n levendige verbeelding. Alles komt tot leven in jouw wereld. Onlangs was zelfs een lege fles shampoo jouw baby. Je wikkelde het voorzichtig in een handdoek en begon ermee te wiegen en een liedje te zingen. Jongens, veeg mij op zo’n moment maar bijeen 😀 . Je bent een echt moedertje die zorgt voor haar baby’s. Je spreekt met je knuffels alsof ze echt zijn en je kan stemmetjes en personages bedenken alsof het niets is. Heerlijk om je te zien opgaan in een spel. Als we in de bos gaan wandelen, speel je dat er wolven of beren ons komen opeten. Thuis zitten er monsters in de tuin en leeuwen achter de zetel. En soms, speel je zelf het monster dat ons komt opeten. Dan wel een héél schattig monster ;-).

Eigenwijs en clever

‘Nee min doen!’ is een zin die we hier meerdere keren per dag horen. Je wilt alles zelf doen. Je hebt gelijk schat, wat je zelf doe doe je beter, toch? 😉 Doe maar, ontdek maar, probeer maar. Je wilt het allemaal zelf doen, MAAR! Als het dan niet lukt, word je meteen boos.

Het is niet erg, je hoeft niet alles meteen te kunnen. Het is duidelijk dat je dat wel wilt, alles meteen kunnen. Ik probeer je hiervoor te beschermen. Het is niet erg als iets niet meteen loopt zoals je wil. Het is niet erg als iets niet lukt. Je kan niet overal goed in zijn en dat hoeft niet. Ik hoop dat je daar kan uitgroeien. Dat je niet bang gaat zijn om fouten te maken. Dat je niet alles perfect moet doen. Je bent zo’n slimme meid. Etem en ik staan er telkens van te kijken wat je allemaal al weet en kent. Alles vang je op. Is er bij de onthaalmoeder iets gebeurd of gezegd geweest, dan kom je het ’s avonds tegen ons vertellen. Je vertelt dingen waarvan ik niet begrijp hoe je ze weet of waar je ze opvangt. In het Nederlands, Turks en zelfs Engels.

Monki Monki Monki, riep Seline door het huis. Ik vraag doodserieus: monki monki? Wat is dat nu weer? ‘Aap hé mama, antwoordt ze gevat. Ja, juist ja.

Da’s links, zei ze wijzend naar links, en da’s rechts, zei ze plots in de auto. Zonder dat we ooit hebben uitgelegd wat links en rechts is.

Slapen

De laatste tijd is het gaan slapen wel een dingetje. Iets wat je zo lang mogelijk probeert uit te stellen. Min dorst, min pipi doen, min wil nie slapen. Mamaaaa… mamaaaa!! Aai aai komen doen. Deur open laten hé, lichtje aan laten hé, mama jouw bed slapen.

Als ik dan voorzichtig de trap afsluip heb je het meteen gehoord. Mamaaa! Jouw bed slapen! Nog maar eens aai aai doen. Ssssht schatje, ga maar slapen. Nee min wil nie. Vermoeiend. Gelukkig is het slapen zelf verder geen probleem. Eens je slaapt, slaap je 🙂 de laatste tijd zelfs tot 8 uur, als we geluk hebben af en toe tot 8.30u, een enkele keer tot 9 uur! Altijd een vroege vogel geweest, maar nu we af en toe je middagdutje laten vallen heb je wel nood aan meer slaap ’s nachts. Daarentegen slaap je ’s avonds vaak pas tegen 21 uur of later. Een enkele keer roep je ons ’s nachts wakker, omdat je pipi moet doen en dit niet meer in je luier wilt doen. Flink, helemaal droog ’s nachts. Dat we daarvoor 1 keer per nacht moeten opstaan, nemen we er graag bij!

Tutje en dekentje

Overdag heb je het niet meer nodig, je tutje. Dat blijft in je bedje liggen. Tot straks tutje, zeggen we ’s morgens terwijl jij je tutje flink op je kussen legt. Daag! Dat gaat vlot. Van de ene dag op de andere, toen Sinterklaas kwam, hebben we alle tutjes meegegeven met de Sint, behalve één slaaptutje. En wanneer we ’s avonds naar boven gaan begin je al hard te lachen als je denkt aan je tutje dat daar ligt te wachten op jou. Want dat heb je toch nog zo graag, dat tutje dat je in slaap sust ’s avonds. Als ik je dan zie liggen met dat tutje in je mond, dan ben je toch weer even mijn kleine baby. Min grote meid hé. Ja, grote meid, maar met dat tutje en je dekentje, ben en blijf je toch ook nog mijn kleine meid.

Ons kleine minnetje.

Het leed dat verborgen reflux heet

Toen Seline geboren was moest ik met haar 5 dagen in het ziekenhuis blijven omwille van de keizersnede. Kwam dit even goed uit, want met de hittegolf had ik ook helemaal geen zin om de gekoelde ziekenhuiskamer te verlaten. Heerlijk vond ik het. Vijf dagen lang door de allerliefste vroedvrouwen in de watten gelegd worden. Fijn ook om in het begin steun en hulp te krijgen bij de borstvoeding. Zonder deze vroedvrouwen om me heen was het me nooit gelukt om borstvoeding te geven! Ook ’s nachts stonden ze zonder gemor aan mijn bed als het aanleggen weer niet meteen lukte of als Seline huilde en we niet wisten waarom. Gelukkig deed Seline het héél goed. Ze dronk van de borst als een pro en sliep eigenlijk heel goed ’s nachts.

Na die vijf dagen was het tijd om naar huis te gaan. Ik nam de lift naar het gelijkvloers en daar stond ik dan. Nog half kreupel van de keizersnede, mijn arm in die van Etem. De zon brandde op onze huid. Seline lag te slapen in haar maxi cosi. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Naar huis met onze kleine meid. Vele ouders kijken uit naar het moment om met hun kindje thuis te komen maar ik was bang. Bang om het vanaf nu helemaal alleen te doen, met een lijf dat nog aan het herstellen was van de operatie.

Het was onwennig, het thuiskomen. En nu? Het voelde alsof we aan ons lot werden overgelaten. Al was dat natuurlijk niet zo! Mijn familie stond klaar, er zou regelmatig een vroedvrouw langskomen en ik had kraamhulp geregeld (thank god dat ik dat had gedaan, zelfs voordat ik nog maar wist dat het een keizersnede zou worden.) en natuurlijk was Etem er. De papa, de fiere en behulpzame papa die tot op heden nog steeds de grote held is van Seline. Daar stonden we dan, als gezinnetje van 3…., sorry Pasha, als gezinnetje van 4 :-).

De eerste dagen als mama zijn op z’n minst gezegd overweldigend te noemen. Je moet je kindje écht nog leren kennen. Ze huilt… wat wilt ze? Heeft ze honger? Is ze moe? Krampjes? Waarom huil je kleintje? Bovendien kon ik haar amper optillen of in en uit de wieg leggen door de keizersnede. Ik voelde me hulpeloos. Het leek alsof ik niets alleen kon en overal hulp voor moest vragen. De roze wolk die ik verwacht had? Die bleef weg … . Ik had me de bevalling anders ingebeeld. Ik had me ingebeeld dat ik mijn eigen baby uit haar bedje kon halen, dat ik haar een eerste badje mocht geven, dat ik met haar kon gaan wandelen buiten. Allemaal zaken die ik door de keizersnede niet meteen kon. Maar goed, de situatie was nu zo en ik zou er het beste van maken met ons kleine meisje waar we zoooo lang op hadden gewacht!

Ze huilt …

Maar mijn kleine meisje, die de eerste week in het ziekenhuis zo flink was, veranderde in een ongelukkige baby. Een baby die, voor mijn gevoel, non-stop huilde. Ik voelde me gefaald als mama. Is ze dan niet graag bij mij? Doe ik iets verkeerd? Produceer ik niet voldoende melk? Of heb je net krampen door iets wat ik gegeten of gedronken heb? Wat doe ik fout, kleintje?

Seline was niet meer de vrolijke rustige baby die ze was in het ziekenhuis. In het begin dacht ik dat het kwam door de hitte. Ze was de gekoelde ruimte in het ziekenhuis gewoon en plots beland je in een huis dat niet af te koelen is. Haar haartjes kleefden tegen haar voorhoofd en ze baadde in het zweet na een (kort) slaapje. Ja, slaapjes … die waren er nog, maar kort. Korte hazenslaapjes. En niet in haar park maar bovenop ons. Rechtop tegen de borst van papa of mama. Lekker kangoeroeën, huid-op-huid contact wat zo belangrijk is in die eerste weken, voor de gehechtheid, zeggen ze. Heerlijk tijdens een hittegolf, kan ik je vertellen! 🙂 En als ze weer wakker werd, dan huilde ze.

Omdat ik borstvoeding gaf wilde ik de zorg van Seline ook niet uit handen geven. Achteraf gezien had ik meer hulp moeten aanvaarden van mijn ouders die regelmatig voorstelden om Seline enkele uurtjes op te vangen, maar dat wilde ik toen niet, want ik was toch haar mama? Ik moest dit toch kunnen?

Maar ik kon het niet …

Ik sprak er ook over met vrienden en familie en kreeg de meest uiteenlopende reacties. Van: ‘Een baby weent nu eenmaal’, tot ‘dat gaat wel voorbij’, tot ‘ai ja dat is zwaar’. Het leek alsof ik niet begrepen werd. Alsof ik overdreef. Een baby weent toch? Ja. Dat is waar, misschien overdrijf ik. Dus ik modderde verder aan, met een baby die huilde. Dag en nacht. Ik herinner me dat Etem en ik een beurtrol hadden voor ’s nachts. Ze huilde soms van 22u tot 2u aan één stuk. Gebroken, slapeloze nachten waarbij we rondliepen met een krijsende baby. Mijn moedergevoel zei me dat er iets mis was en ook mijn vroedvrouw gaf al enkele keren aan dat dit niet normaal was. Maar als de vroedvrouw de voordeur achter zich toe trok, was ik weer alleen met het onophoudelijke gekrijs. Etem was al lang terug aan het werk dus ik zat dagenlang alleen met Seline.

Ook één van mijn beste vriendinnen die vroedvrouw is, stond me bij met raad en daad en wilde helpen waar ze kon. Maar als mama moet je op zo’n moment ook zelf die hulp aanvaarden en toegeven dat je het niet alleen kunt. En dat punt kwam er… het punt dat ik het niet meer aankon. Ik belde huilend en smekend mijn mama: ‘Mama, je moet NU komen, want ik houd het niet meer vol’. De gebroken nachten en het gevoel dat ik faalde als mama braken me op. Waarom is ze niet gewoon een vrolijke baby? Waarom kan ik niet met haar naar buiten zonder dat ze aanhoudend huilt??

Een kleine kanttekening die ik hierbij wel wil maken is dat Seline ook echt wel goede momenten had, maar op het moment dat het toen echt hoog zat bij mij, zie je alleen die moeilijke momenten en hebben die gewoon de overhand. Als het allemaal teveel is, zijn het net die momenten die de druppel zijn.

Net op tijd.

Na bezoeken aan osteopaat en tal van medicatie kregen we van de pediater eindelijk de medicatie die hielp en het verdict: Verborgen reflux…. . Een opluchting. Ik wist dat er iets was met ons kleine meisje. Ik voelde dat ze pijn had maar kon het niet verklaren. Met de medicatie werd het snel verholpen. Ze nam een vrij hoge dosis Omeprazole, maar we kregen een ander kind in de plaats! Een vrolijk meisje.

Eindelijk konden we beginnen genieten van ons kindje … . En dit kwam er net op tijd. Ik weet niet hoe lang ik het anders nog had volgehouden. Ik denk dat het feit dat we zolang hadden uitgekeken naar ons kindje, me tegen hield om in een postnatale depressie te belanden. Ik ging er niet aan onderdoor omdat we eindelijk hadden wat we zolang wilden, een kindje.

Toch raad ik aan andere mama’s aan om tijdig hulp te zoeken als het niet gaat. Je bent niet gefaald als mama als het even niet lukt. Je bent niet gefaald als mama als je kindje huilt. Je bent niet gefaald als mama als het lijkt dat je je kindje niet kan troosten. Het is oké om hulp te vragen en om aan de alarmbel te trekken als je voelt dat je er onderdoor gaat. Het moederschap moet je leren en is een proces van vallen en opstaan.

Seline is nu 2,5 jaar en ook nu leer ik nog dagelijks dingen bij. We doorlopen het leerproces samen. Zij groeit, en ik groei mee, in het mama zijn. De wolk is nu véél rozer dan ze 2 jaar geleden was maar zonder hulp had ik nooit gestaan waar ik nu sta!