Naar school!

Een nieuwe mijlpaal breekt aan… Donderdag was Seline haar laatste dag bij de onthaalmoeder. Maandag start ze op school! Hoe klaar ze hiervoor was 1 maand geleden, hoe minder graag ze wilt gaan nu het écht dichtbij komt. Al enkele weken lezen we boekjes over naar school gaan, vertel ik over de juf en over het klasje. 2 weken geleden had ze een wenmoment op school, een half uurtje kennis maken met de kindjes en haar juf. Dat wenmoment, daar keek ze zo naar uit, ze was er zo klaar voor! Tot het moment aanbrak …

Langste half uur van haar leven…

We kwamen binnen in het klasje waar alle kindjes al volop in hun spel zaten. Toen Seline binnen kwam keken ze allemaal haar kant op. Al die kindjes die serieus bijna allemaal een kop groter waren dan haar. Enkele kindjes kwamen eens nieuwsgierig kijken en vormden een kring rond Seline. Seline panikeerde duidelijk. Ze kroop meteen dicht tegen mij aan. Als het kon, was ze terug in mij gekropen denk ik 😀 . Ze begon te huilen, en dit stopte eigenlijk niet. Langste half uur van haar leven. En misschien stiekem ook dat van mij 😀 . Allerminst een succes te noemen dus … . Na dit wenmoment heeft ze NIETS meer over school gezegd, behalve dat ze niet wil gaan. Als ik erover begin blokt ze het af en zegt ze dat ze niet wilt.

Ze leek er zo klaar voor, ze keek er zo naar uit, en door dat wenmoment heeft ze er hé-le-maal geen zin meer in.

Maandag is het zo ver en zal ze toch moeten gaan, naar school. We gaan beginnen met halve dagen om te kijken hoe het loopt. Ik hoop dat ze maandag toch haar draai kan vinden in het klasje. Ik heb er ook vertrouwen in dat het wel zal loslopen, maar dat wenmoment heeft me toch ook wat onzeker gemaakt.

Een nieuwe mijlpaal voor haar, maar ook voor ons, als ouder! Ik ben heel benieuwd hoe ze het zal ervaren en hoe ik ze maandag zal achterlaten aan de schoolpoort (en zij mij, want serieus, als zij huilt zal ik me ook echt sterk moeten houden :D) . Benieuwd naar haar verhalen en ervaringen. En hoe die eerste dagen of weken ook lopen, ik ben nu al ontzettend trots op haar!!

Leeuw (23 juli – 23 augustus)

Seline is geboren op 23 juli 2018. Dat maakt dat ze een Leeuw is van horoscoop. Ik heb altijd wel iets gehad met horoscopen. Hadden we thuis tijdschriften liggen dan las ik standaard mijn horoscoop en toetste ik af of het klopte met mezelf en mijn leven. Soms (oké meestal) zat het er wel compléét naast 😀 , maar waar ik wél in geloof is dat bepaalde karaktereigenschappen typerend zijn voor een bepaalde horoscoop!

Een leeuwtje dus. Als ik denk aan een leeuw denk ik aan een sterk en moedig dier met wilde haren ;-). Die wilde haren had Seline al van bij haar geboorte dus dat zit in elk geval goed 😀 . Als ik op internet karaktereigenschappen lees van een Leeuw dan kom ik op ‘een sterke persoonlijkheid, zonnig en extravert’. Dit is echt compléét hoe Seline is. Ze kan brullen als een leeuw en barst van de energie!

Aandacht en humor

Leeuwtjes staan graag in het middelpunt van de belangstelling. Ze willen graag opvallen en doen er alles aan om aandacht te krijgen. Niet voor niets de koning van de jungle! Ja, daar herken ik Seline ook wel deels in. Al is ze in een groep met onbekenden toch vaak nog wat terughoudender. Tijdens familiefeestjes waar ze iedereen kent zal ze zich echt wel op de voorgrond zetten en iedereen zijn aandacht proberen te trekken door gek te doen!  Ze zingt luidkeels liedjes in het openbaar en is gek van toneel spelen en dansen! Daar hoort humor ook wel echt bij. Leeuwtjes zijn de gangmakers en maken graag grapjes, hélemaal Seline!

Stoer van buiten, zacht van binnen

Ze kan zich stoer voor doen en komt sterk over op anderen, maar diep vanbinnen heeft ze best wel een klein hartje en kan ze toch nog verlegen of terughoudend zijn. Seline is nooit echt een knuffelbaby geweest en ook nu is ze niet zo van de kusjes en knuffels. Toch merk ik dat ze op sommige momentjes wel kan genieten van wat extra aandacht en liefde. Héél soms komt ze toch nog dicht tegen mama of papa aangekropen en zegt ze ‘min babytje’ 😉 dus af en toe wilt ze toch gewoon een lief klein meisje zijn die knuffelt met mama of papa! Benieuwd hoe lang dat nog zal duren… .

Positiviteit

De grootste kracht van Leeuwtjes is dat ze positief in het leven staan en dat ze weten wat ze willen. Het enthousiaste zonnetje in huis. Dat maakt hun ambitieus en levenslustig! Ik hoop ook echt voor Seline dat dit later zo zal zijn 🙂

Het zal dus nog een hele uitdaging worden om dit leeuwtje te temmen, maar tegelijk denk ik dat wij er ook nog heel veel van kunnen leren!

Welke horoscoop heeft jouw kindje? Klopt het ook met zijn of haar karakter?

#momlife

Laten we de dag even starten met een lach :-). Ik deel graag enkele memes die voor de ouders/moeders onder ons heel herkenbaar zullen zijn!

Als ik even naar de badkamer of toilet ga dan is Seline 9 van de 10 keer aan het roepen op mij of komt ze ook in de badkamer staan 😅
Seline lijkt het altijd te zien als ik iets eet. Ze zegt dan: ‘ope mond !’ omdat ze wilt weten wat ik aan het eten ben en of er voor haar ook iets te rapen valt 😁
Ze mooi laten lachen voor een foto is hier soms een hele opgave!
No words needed 😏. Ik kan amper in de zetel zitten voor Seline slaapt.
Jep…
Nu mag ik daar echt niet meer over klagen, maar de babyperiode.. Ja die vond ik toch zwaar 😅
Seline ’s morgens klaar maken is een ramp. Ze loopt weg als we haar kleren of schoenen willen aandoen en het lijkt uren te duren 😅.
Vooral soms met wat ze zegt 😁 Seline kan soms dingen zeggen die niet zo lief of mooi zijn maar wel grappig. Ik moet haar dan als serieuze ouder toespreken dat ze dat niet mag zeggen, maar stiekem vind ik het zelf grappig.
Haha dit heeft Seline nu heeeeel fel! 😁🙈 Ze wil dat we mee spelen maar ze heeft eigenlijk al op voorhand bepaald wat we moeten doen of zeggen. Doen we dat niet dan wordt ze boos: ‘zo niet!!’
Gebeurt nooit 🙈
Gelukkig nu geen last meer van, maar wel herkenbaar 😁

Fijne dag 🥰!

Twee-en-een-half

2,5 jaar ben je al. Het is zo cliché, maar wat vliegt de tijd. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Dat je bij me lag als pasgeboren baby en nu loop je hier rond als een bijna-kleuter met een eigen willetje die de oren van onze kop praat.

Nog even en je mag naar school, maar daar ben je meer dan klaar voor. Vaak zeg je al ‘min naar school gaan’, want zo noem je jezelf, ‘min‘. De hele dag door ‘min doen’, ‘min kan dat’ ‘min grote meid’. Ja min, je bent echt een grote meid. We zijn zo fier op jou.

Op het potje

Toen we begonnen met de potjestraining (want zo noemen ze dat dan, potjestraining, alsof je intensief moet gaan oefenen met je kind in ruil voor een koekje), stond je weigerachtig tegenover dat potje. Je wilde niet. En als min iets niet wilt, dan gebeurt het ook niet. Dus we lieten het los, de potjestraining. Het potje bleef gewoon in de woonkamer staan. Af en toe lazen we een boekje over potjes of keken we het filmpje ‘Prinses Lily op het potje’, zonder verwachtingen, zonder druk. Toen dat filmpje op een dag gewoon stond te spelen, besloot je om zelf ook op het potje te gaan zitten én pipi te doen! Zo fier was je, én wij natuurlijk ook :-). Het is me duidelijk dat een ‘training’ voor jou niet werkt. Jij doet het wel wanneer jij het wil en wanneer je er klaar voor bent. Daarop vertrouw ik. Intussen ben je zelfs volledig droog, zonder dat we er echt op geoefend hebben. Dag én nacht. Ja min, je bent echt een grote meid.

Middagslaapje

Vermoeiende dagen, want je zit in de overgang van wél naar geen middagdutje. De ene dag heb je er zo’n nood aan, de andere dag sla je het over en is het een strijd om je ’s middags in bed te krijgen. Het is even zoeken wat het beste is voor jou. De dagen dat je het overslaat ben je ’s avonds oververmoeid en huilerig. De dagen dat je wel een middagdutje doet, ben je ’s avonds met geen stokken in bed te krijgen voor 21u :-). Tja. Het is even een middenweg zoeken. We proberen je nu ’s middags wel nog een uurtje te laten slapen, maar maken je wakker na 1 uur, zodat je ’s avonds toch nog moe genoeg bent om te gaan slapen. Dat lijkt te werken!

Magie en fantasie

Je hebt zo’n levendige verbeelding. Alles komt tot leven in jouw wereld. Onlangs was zelfs een lege fles shampoo jouw baby. Je wikkelde het voorzichtig in een handdoek en begon ermee te wiegen en een liedje te zingen. Jongens, veeg mij op zo’n moment maar bijeen 😀 . Je bent een echt moedertje die zorgt voor haar baby’s. Je spreekt met je knuffels alsof ze echt zijn en je kan stemmetjes en personages bedenken alsof het niets is. Heerlijk om je te zien opgaan in een spel. Als we in de bos gaan wandelen, speel je dat er wolven of beren ons komen opeten. Thuis zitten er monsters in de tuin en leeuwen achter de zetel. En soms, speel je zelf het monster dat ons komt opeten. Dan wel een héél schattig monster ;-).

Eigenwijs en clever

‘Nee min doen!’ is een zin die we hier meerdere keren per dag horen. Je wilt alles zelf doen. Je hebt gelijk schat, wat je zelf doe doe je beter, toch? 😉 Doe maar, ontdek maar, probeer maar. Je wilt het allemaal zelf doen, MAAR! Als het dan niet lukt, word je meteen boos.

Het is niet erg, je hoeft niet alles meteen te kunnen. Het is duidelijk dat je dat wel wilt, alles meteen kunnen. Ik probeer je hiervoor te beschermen. Het is niet erg als iets niet meteen loopt zoals je wil. Het is niet erg als iets niet lukt. Je kan niet overal goed in zijn en dat hoeft niet. Ik hoop dat je daar kan uitgroeien. Dat je niet bang gaat zijn om fouten te maken. Dat je niet alles perfect moet doen. Je bent zo’n slimme meid. Etem en ik staan er telkens van te kijken wat je allemaal al weet en kent. Alles vang je op. Is er bij de onthaalmoeder iets gebeurd of gezegd geweest, dan kom je het ’s avonds tegen ons vertellen. Je vertelt dingen waarvan ik niet begrijp hoe je ze weet of waar je ze opvangt. In het Nederlands, Turks en zelfs Engels.

Monki Monki Monki, riep Seline door het huis. Ik vraag doodserieus: monki monki? Wat is dat nu weer? ‘Aap hé mama, antwoordt ze gevat. Ja, juist ja.

Da’s links, zei ze wijzend naar links, en da’s rechts, zei ze plots in de auto. Zonder dat we ooit hebben uitgelegd wat links en rechts is.

Slapen

De laatste tijd is het gaan slapen wel een dingetje. Iets wat je zo lang mogelijk probeert uit te stellen. Min dorst, min pipi doen, min wil nie slapen. Mamaaaa… mamaaaa!! Aai aai komen doen. Deur open laten hé, lichtje aan laten hé, mama jouw bed slapen.

Als ik dan voorzichtig de trap afsluip heb je het meteen gehoord. Mamaaa! Jouw bed slapen! Nog maar eens aai aai doen. Ssssht schatje, ga maar slapen. Nee min wil nie. Vermoeiend. Gelukkig is het slapen zelf verder geen probleem. Eens je slaapt, slaap je 🙂 de laatste tijd zelfs tot 8 uur, als we geluk hebben af en toe tot 8.30u, een enkele keer tot 9 uur! Altijd een vroege vogel geweest, maar nu we af en toe je middagdutje laten vallen heb je wel nood aan meer slaap ’s nachts. Daarentegen slaap je ’s avonds vaak pas tegen 21 uur of later. Een enkele keer roep je ons ’s nachts wakker, omdat je pipi moet doen en dit niet meer in je luier wilt doen. Flink, helemaal droog ’s nachts. Dat we daarvoor 1 keer per nacht moeten opstaan, nemen we er graag bij!

Tutje en dekentje

Overdag heb je het niet meer nodig, je tutje. Dat blijft in je bedje liggen. Tot straks tutje, zeggen we ’s morgens terwijl jij je tutje flink op je kussen legt. Daag! Dat gaat vlot. Van de ene dag op de andere, toen Sinterklaas kwam, hebben we alle tutjes meegegeven met de Sint, behalve één slaaptutje. En wanneer we ’s avonds naar boven gaan begin je al hard te lachen als je denkt aan je tutje dat daar ligt te wachten op jou. Want dat heb je toch nog zo graag, dat tutje dat je in slaap sust ’s avonds. Als ik je dan zie liggen met dat tutje in je mond, dan ben je toch weer even mijn kleine baby. Min grote meid hé. Ja, grote meid, maar met dat tutje en je dekentje, ben en blijf je toch ook nog mijn kleine meid.

Ons kleine minnetje.

Van blij naar boos in 2 seconden.

Seline heeft een hart van goud. Ze is enorm empathisch en meelevend. Ze is meestal enorm vrolijk en enthousiast. Dit gaat samen met een volumeknop die voluit (of ‘vol-luid’) open staat (en dan bedoel ik echt, LUID 😀 )

Wanneer er echter iets gebeurt dat buiten haar macht ligt of ze kan (of mag) iets niet, dan gaat ze brullen en schreeuwen. Ze wordt boos en intens verdrietig. Tranen rollen over haar wangen. Het vrolijke meisje verandert in 2 seconden tijd in een boze peuter, een heuse dramaqueen.

Deze dramaqueen is dan ontroostbaar. Het lijkt wel dat ze even in haar eigen bubbel van verdriet zit. Hoe meer we op haar inpraten, hoe harder ze begint te huilen. De aandacht, ook al is die negatief, lijkt haar dan te stimuleren om nog harder te huilen.

Het lijkt alsof ze enkel zwart wit kent. Ze gaat van extreem vrolijk naar extreem boos of droevig. Een grijze zone kent ze niet. Enkel wanneer ze TV kijkt lijkt ze in een neutrale zone te zijn 😁. Hoewel ze daar ook enorm kan inleven in de emoties van personages!

Ik weet als mama nog niet goed hoe ik hier het best mee omga. Tegenwoordig probeer ik haar gewoon dicht tegen me aan te nemen en haar te laten uithuilen zonder woorden. Het lijkt alsof dit voor haar wel een goede methode is. Gewoon het gevoel dat ze veilig is bij mama om haar emoties te doorleven. Wanneer de tranen op zijn, probeer ik even met haar te praten over wat er zojuist gebeurd is. Soms lukt dat, soms niet.

Een open boek

Misschien moet ze deze neutrale zone nog leren? Misschien zoekt ze nog naar een manier om met haar emoties om te gaan, en dat is prima. Ik wil haar niet opleggen hoe ze zich moet voelen. Ze is een open boek en toont al haar emoties in de meest extreme vorm. Soms is dat heftig, soms overweldigend maar vaak ook heel mooi om te zien.

Ik hoop dat ze later nog steeds zo’n open boek mag zijn. Dat ze niet moet wegstoppen hoe ze zich voelt. Ze mag er zijn met al haar emoties. Ze hoeft deze niet weg te stoppen.

Ik heb er vertrouwen in dat ze met de tijd wel zal leren om voor zichzelf een middenweg te vinden tussen extreem blij en extreem boos of verdrietig. En tot die tijd zal ik er zijn, om haar te knuffelen en troosten als ze droevig is en om mee te lachen en gek doen als ze vrolijk is…

❤️

Wat Seline me leert.

Als ouder heb je de rol om je kind op te voeden en hem of haar allerlei dingen te leren. Sommige dingen leer je je kind bewust, andere dingen krijgt je kind gewoon mee door de opvoeding en school. Dit kan gaan van praktische zaken (vb. hoe hij of zij zijn jas aandoet of veters knoopt) tot taalvaardigheid tot hoe hij of zij zich dient te gedragen in bepaalde situaties en hoe hij of zij in het leven staat en hoe ze omgaan met hun emoties.

Anderzijds doorloop je als ouder zelf ook een leerproces. Met de geboorte van je kind word je meteen in de rol van ouder gesmeten, wat voor velen een hele uitdaging kan zijn in het begin. Je leert met vallen en opstaan je kind kennen en groeit in je rol als ouder. Ook ik leer nog elke dag bij van Seline. Hierbij deel ik graag enkele grotere dingen die ik van Seline leer.

1. De controle loslaten en geduld hebben

Dit is nog steeds een ‘work in progress’ bij mij :-). Met een baby/kind heb je gewoon geen controle over hoe de zaken lopen. Heb jij graag je dagen gepland en gestructureerd? Dan valt deze structuur met een baby volledig weg. Om 14 uur een afspraak? Sh*t, de baby moet net drinken, zit in een huilbui of heeft net alles onder ge*** . Ik zal dus wat later zijn…. . Maar als dat het ergste is dat er kan gebeuren, dan heb ik toch niets om me druk over te maken :-).

Eén van de vele voorbeeldjes waar je als ouder wel graag controle over wilt hebben: het slaapgedrag van je kind. Slaap is voor velen onder ons heilig en we willen dan ook dat onze baby zo snel mogelijk doorslaapt. Dat is ook één van de meestgestelde vragen die je krijgt als ouder:

En? Slaapt je kind al door? Nee nog altijd niet?? Doe dit of probeer dat eens … .

Helaas, je hebt geen controle over hoe je kind slaapt en je kan dit ook niet opleggen. Een baby (en vaak ook nog wat oudere kinderen!) wordt nu eenmaal meerdere keren per nacht wakker voor een voeding, geborgenheid, troost of liefde. Laat het los en ga erin mee. Ik weet het, een goeie die het zegt :-), maar zo is het echt wel! Seline heeft nu nog ochtenden dat ze extreem vroeg wakker is. Ik kan vloeken en de dag beginnen met een rothumeur, maar dat lost het niet op. Als je er geen controle over hebt, stop dan met verlangen dat het anders was. De situatie is wat het is. Er komt wel een moment dat ze zullen doorslapen, maar niet wanneer jij er druk op legt of 8 uur slaap probeert af te dwingen. Seline is intussen trouwens een prima slaper, maar er zijn nog wel wat andere zaken waar de perfectionist in mezelf graag de controle over zou willen ;-).

Ik heb nu wel gemerkt dat sommige dingen gewoon tijd vragen, dus het hebben van geduld hangt voor mij wel samen met dingen loslaten.

2. Het leven niet te serieus nemen

Seline laat me elke dag weer lachen om banale, eenvoudige dingen of uitspraken. Eigenlijk is dat toch heerlijk. Ook hoe zij geniet van het springen in plassen en te dansen in de regen. Soms wou ik dat ik ook terug kind was. Zo onbezonnen, zorgeloos en vrij! Ik zei laatst nog tegen mijn man toen we aan het wandelen waren: De grootste zorg van Seline op dit moment is waar de volgende waterplas zich bevindt … . Heerlijk!

3. Tijd voor mezelf is heilig!

Veel ouders (en dan vooral moeders – denk ik) vinden het moeilijk om tijd voor zichzelf te nemen. Ze geven de zorg voor hun kind ook niet zo graag uit handen en doen het liefst alles zelf (want wat je zelf doet, doe je beter, toch?! 😉 ). Toch is het van groot belang om ook me-time te nemen. Door iets voor jezelf te doen laad je je batterijen weer op. Claim dus ook even die momenten voor jezelf. Daarna ben je ongetwijfeld een leukere ouder voor je kind met die vernieuwde energie! Ik doe dit nu wel echt bewust. Die tijd voor mezelf is echt heilig voor mij.

Wat ik doe in deze vrije tijd voor mezelf:

  • Wandelen of sporten
  • Schrijven op mijn blog
  • Lezen
  • Koken/bakken

4. Fantasie en creativiteit

Seline speelt moeilijk alleen. Wij moeten vaak onze creativiteit bovenhalen om spelletjes met haar te verzinnen. Ze zit volop in de fase van de rollenspelen. We moeten dan zelf ook onze fantasie de vrije loop laten 🙂 . Van sprekende knuffels en poppen tot een banaan die ziek is, je kan het zo gek niet bedenken!

5. Véél liefde!

Voor ik zwanger was van Seline dacht ik altijd dat ik niet echt een mama-type was. Ik zag mezelf eerder carrière maken dan mama zijn. Met de komst van Seline ben ik 180° gedraaid! Ik wist niet dat ik zoveel liefde kon hebben voor zo’n kleintje. Mijn werk staat niet op nummer 1, mijn gezin wel. Ik ben een echte mama geworden en ik voel zoveel liefde, zoveel onvoorwaardelijke liefde. Elke dag opnieuw.