Ssst, mensen kijken!

Ze huilt, nee, krijst, want als Seline huilt lijkt het alsof er 4 kindjes in koor aan het huilen zijn. Haar stem is luid, zo luid dat ze dit zeker 2 straten verder ook horen.

Wat moeten de mensen wel niet denken.

Heb ik vaak gedacht als Seline weer één van haar kuren heeft op straat, in de supermarkt of in een kledingwinkel. Ik probeer haar te sussen, stil te krijgen met afleiding. Ssst, kijk, mensen kijken naar ons. Kijk eens hoe flink dat kindje daar zit. Kijk eens wat een mooie ballon, oh kijk daar! Als ik snel over iets anders begin, zal ze wel stoppen. Vooral niet teveel ingaan op haar drama.

Werkte dat niet, dan probeerde ik me klein te maken. Me zo snel mogelijk uit te voeten te maken. Snel weg van hier, alsof je dan ook kan wegrennen van de emoties en het gevoel.

Wist ik veel hoe ik er anders mee moest omgaan?

Laat mensen maar kijken en denken wat ze willen. Ik realiseer me dat misschien veel mensen ook kijken uit herkenning. Dat mensen denken: ‘Oef gelukkig ben ik niet de enige die dit meemaakt.’ Dat ze gewoon denken: ‘Arme mama, arm kind ‘ en niet ‘Wat een slechte moeder moet dit zijn als ze haar kind niet onder controle krijgt’.

Seline doet dit niet om mij het leven moeilijk te maken of om het bloed van onder mijn nagels te halen. Ze doet dit omdat ze ergens boos of verdrietig om is, overprikkeld of moe is, honger heeft of een andere emotie ervaart die ze op geen enkel andere manier kan uiten. Ze wordt zelf overspoeld door deze driftbui zonder dat ze er echt controle over heeft. Het overkomt haar. En ja, meestal gebeurt dit op (voor ouders) de meest ongemakkelijke momenten.

Negeren?

Wanneer ik op internet op zoek ga naar hoe je het best omgaat met zo’n driftbui dan lees ik erg vaak het woordje ‘negeren‘. Ik begrijp niet goed waarom dit wordt aangeraden. Stel dat je zelf overmand wordt door emoties bij iemand die je vertrouwt en waarbij je je veilig voelt. Wil je dan dat deze persoon die emoties negeert?! Ik denk het niet. Sterker nog. Ik denk dat je je minder veilig zal voelen bij die persoon. Je zal je eerder verbazen over het feit dat de persoon die je het meest vertrouwt op deze wereld, je verdriet of boosheid negeert. Zo is het volgens mij net zo met een kind. Kinderen vertonen deze driftbuien namelijk ook meestal bij mensen waarbij ze zich veilig voelen.

Zoals ik in het begin al schreef begon ik ook voor Seline afleiding te zoeken tijdens een driftbui. Ik besef nu dat dit ook een vorm van negeren was. Ik negeerde haar emoties en zocht iets leuk in de plaats. Ook dit wordt heel vaak gedaan en lijkt niet zo erg als het echt volledig negeren van je kind. Toch gaat ook deze strategie naar mijn gevoel voorbij aan wat je kind echt nodig heeft. Ondersteuning, begrip en een veilig gevoel.

Emoties erkennen en rustig blijven

Ik pak het tegenwoordig heel anders aan. Wanneer ze overmand wordt door emoties sluit ik me, samen met haar, af van de buitenwereld. Zijn we in de supermarkt of winkel? Geen probleem, ik stop waarmee ik bezig ben en richt al mijn aandacht op Seline. Ik knuffel haar en erken haar emoties. Ik merk op WAAROM ze boos is (en ja, heel klassiek is dat vaak omdat ze in de supermarkt niet datgene krijgt wat ze wilt :-D) en ik spreek dat ook uit naar haar, ‘je bent boos omdat je geen snoepje krijgt’, of ‘ik merk dat je verdrietig bent omdat je geen snoepje krijgt’. Verder ga ik er niet op in, ik houd haar gewoon in mijn armen tot ze gekalmeerd is.

Uiteraard heeft elk kind een andere manier om een driftbui te tonen. Seline gaat nog net niet bijten, krabben of liggend op de grond met haar armen en benen zwaaien. Ik kan me inbeelden dat als je kind op zo’n manier een driftbui ervaart, dat het moeilijker is om hem of haar rustig in je armen te nemen :-). Ik denk dat de kunst dan vooral is om zelf rustig te blijven en je kind te laten uitrazen. Blijf wel in de buurt. Laat je kind niet ergens in de rayon van de winkel op de grond liggen terwijl jij verder gaat! 😀 Na de driftbui kan je je kind dan bij jou nemen en de emoties erkennen.

Regels en grenzen stellen

De emoties erkennen betekent niet dat je altijd moet toegeven. Wanneer de driftbui echt gaat om iets waarover ik regels of grenzen heb, zoals de ijsjes in de supermarkt die ze wilt vlak voor we gaan eten of het feit dat ze ’s morgens haar kleren niet wil aandoen, dan geef ik er niet aan toe. Niet omdat ik mijn gelijk wil halen maar omdat ik ook wel wil dat ze luistert. Als ik haar telkens bij een driftbui zou geven wat ze wilt, dan weet ze ook wat ze moet doen om iets gedaan te krijgen van mij (geloof me, dat weet ze al héél goed 🙂 ).

Toegegeven, als ze af en toe drama maakt omdat ze liever Peppa Pig wil kijken dan TikTak, of niet wilt eten zonder TV, dan maak ik er geen strijd van :-). Het is soms een afweging maken van wat je écht belangrijk vindt en wat de strijd of driftbui al dan niet waard is.

Pick your battles! And hang in there 🙂 het is een fase!

#momlife

Laten we de dag even starten met een lach :-). Ik deel graag enkele memes die voor de ouders/moeders onder ons heel herkenbaar zullen zijn!

Als ik even naar de badkamer of toilet ga dan is Seline 9 van de 10 keer aan het roepen op mij of komt ze ook in de badkamer staan 😅
Seline lijkt het altijd te zien als ik iets eet. Ze zegt dan: ‘ope mond !’ omdat ze wilt weten wat ik aan het eten ben en of er voor haar ook iets te rapen valt 😁
Ze mooi laten lachen voor een foto is hier soms een hele opgave!
No words needed 😏. Ik kan amper in de zetel zitten voor Seline slaapt.
Jep…
Nu mag ik daar echt niet meer over klagen, maar de babyperiode.. Ja die vond ik toch zwaar 😅
Seline ’s morgens klaar maken is een ramp. Ze loopt weg als we haar kleren of schoenen willen aandoen en het lijkt uren te duren 😅.
Vooral soms met wat ze zegt 😁 Seline kan soms dingen zeggen die niet zo lief of mooi zijn maar wel grappig. Ik moet haar dan als serieuze ouder toespreken dat ze dat niet mag zeggen, maar stiekem vind ik het zelf grappig.
Haha dit heeft Seline nu heeeeel fel! 😁🙈 Ze wil dat we mee spelen maar ze heeft eigenlijk al op voorhand bepaald wat we moeten doen of zeggen. Doen we dat niet dan wordt ze boos: ‘zo niet!!’
Gebeurt nooit 🙈
Gelukkig nu geen last meer van, maar wel herkenbaar 😁

Fijne dag 🥰!

Twee-en-een-half

2,5 jaar ben je al. Het is zo cliché, maar wat vliegt de tijd. Ik herinner het me nog alsof het gisteren was. Dat je bij me lag als pasgeboren baby en nu loop je hier rond als een bijna-kleuter met een eigen willetje die de oren van onze kop praat.

Nog even en je mag naar school, maar daar ben je meer dan klaar voor. Vaak zeg je al ‘min naar school gaan’, want zo noem je jezelf, ‘min‘. De hele dag door ‘min doen’, ‘min kan dat’ ‘min grote meid’. Ja min, je bent echt een grote meid. We zijn zo fier op jou.

Op het potje

Toen we begonnen met de potjestraining (want zo noemen ze dat dan, potjestraining, alsof je intensief moet gaan oefenen met je kind in ruil voor een koekje), stond je weigerachtig tegenover dat potje. Je wilde niet. En als min iets niet wilt, dan gebeurt het ook niet. Dus we lieten het los, de potjestraining. Het potje bleef gewoon in de woonkamer staan. Af en toe lazen we een boekje over potjes of keken we het filmpje ‘Prinses Lily op het potje’, zonder verwachtingen, zonder druk. Toen dat filmpje op een dag gewoon stond te spelen, besloot je om zelf ook op het potje te gaan zitten én pipi te doen! Zo fier was je, én wij natuurlijk ook :-). Het is me duidelijk dat een ‘training’ voor jou niet werkt. Jij doet het wel wanneer jij het wil en wanneer je er klaar voor bent. Daarop vertrouw ik. Intussen ben je zelfs volledig droog, zonder dat we er echt op geoefend hebben. Dag én nacht. Ja min, je bent echt een grote meid.

Middagslaapje

Vermoeiende dagen, want je zit in de overgang van wél naar geen middagdutje. De ene dag heb je er zo’n nood aan, de andere dag sla je het over en is het een strijd om je ’s middags in bed te krijgen. Het is even zoeken wat het beste is voor jou. De dagen dat je het overslaat ben je ’s avonds oververmoeid en huilerig. De dagen dat je wel een middagdutje doet, ben je ’s avonds met geen stokken in bed te krijgen voor 21u :-). Tja. Het is even een middenweg zoeken. We proberen je nu ’s middags wel nog een uurtje te laten slapen, maar maken je wakker na 1 uur, zodat je ’s avonds toch nog moe genoeg bent om te gaan slapen. Dat lijkt te werken!

Magie en fantasie

Je hebt zo’n levendige verbeelding. Alles komt tot leven in jouw wereld. Onlangs was zelfs een lege fles shampoo jouw baby. Je wikkelde het voorzichtig in een handdoek en begon ermee te wiegen en een liedje te zingen. Jongens, veeg mij op zo’n moment maar bijeen 😀 . Je bent een echt moedertje die zorgt voor haar baby’s. Je spreekt met je knuffels alsof ze echt zijn en je kan stemmetjes en personages bedenken alsof het niets is. Heerlijk om je te zien opgaan in een spel. Als we in de bos gaan wandelen, speel je dat er wolven of beren ons komen opeten. Thuis zitten er monsters in de tuin en leeuwen achter de zetel. En soms, speel je zelf het monster dat ons komt opeten. Dan wel een héél schattig monster ;-).

Eigenwijs en clever

‘Nee min doen!’ is een zin die we hier meerdere keren per dag horen. Je wilt alles zelf doen. Je hebt gelijk schat, wat je zelf doe doe je beter, toch? 😉 Doe maar, ontdek maar, probeer maar. Je wilt het allemaal zelf doen, MAAR! Als het dan niet lukt, word je meteen boos.

Het is niet erg, je hoeft niet alles meteen te kunnen. Het is duidelijk dat je dat wel wilt, alles meteen kunnen. Ik probeer je hiervoor te beschermen. Het is niet erg als iets niet meteen loopt zoals je wil. Het is niet erg als iets niet lukt. Je kan niet overal goed in zijn en dat hoeft niet. Ik hoop dat je daar kan uitgroeien. Dat je niet bang gaat zijn om fouten te maken. Dat je niet alles perfect moet doen. Je bent zo’n slimme meid. Etem en ik staan er telkens van te kijken wat je allemaal al weet en kent. Alles vang je op. Is er bij de onthaalmoeder iets gebeurd of gezegd geweest, dan kom je het ’s avonds tegen ons vertellen. Je vertelt dingen waarvan ik niet begrijp hoe je ze weet of waar je ze opvangt. In het Nederlands, Turks en zelfs Engels.

Monki Monki Monki, riep Seline door het huis. Ik vraag doodserieus: monki monki? Wat is dat nu weer? ‘Aap hé mama, antwoordt ze gevat. Ja, juist ja.

Da’s links, zei ze wijzend naar links, en da’s rechts, zei ze plots in de auto. Zonder dat we ooit hebben uitgelegd wat links en rechts is.

Slapen

De laatste tijd is het gaan slapen wel een dingetje. Iets wat je zo lang mogelijk probeert uit te stellen. Min dorst, min pipi doen, min wil nie slapen. Mamaaaa… mamaaaa!! Aai aai komen doen. Deur open laten hé, lichtje aan laten hé, mama jouw bed slapen.

Als ik dan voorzichtig de trap afsluip heb je het meteen gehoord. Mamaaa! Jouw bed slapen! Nog maar eens aai aai doen. Ssssht schatje, ga maar slapen. Nee min wil nie. Vermoeiend. Gelukkig is het slapen zelf verder geen probleem. Eens je slaapt, slaap je 🙂 de laatste tijd zelfs tot 8 uur, als we geluk hebben af en toe tot 8.30u, een enkele keer tot 9 uur! Altijd een vroege vogel geweest, maar nu we af en toe je middagdutje laten vallen heb je wel nood aan meer slaap ’s nachts. Daarentegen slaap je ’s avonds vaak pas tegen 21 uur of later. Een enkele keer roep je ons ’s nachts wakker, omdat je pipi moet doen en dit niet meer in je luier wilt doen. Flink, helemaal droog ’s nachts. Dat we daarvoor 1 keer per nacht moeten opstaan, nemen we er graag bij!

Tutje en dekentje

Overdag heb je het niet meer nodig, je tutje. Dat blijft in je bedje liggen. Tot straks tutje, zeggen we ’s morgens terwijl jij je tutje flink op je kussen legt. Daag! Dat gaat vlot. Van de ene dag op de andere, toen Sinterklaas kwam, hebben we alle tutjes meegegeven met de Sint, behalve één slaaptutje. En wanneer we ’s avonds naar boven gaan begin je al hard te lachen als je denkt aan je tutje dat daar ligt te wachten op jou. Want dat heb je toch nog zo graag, dat tutje dat je in slaap sust ’s avonds. Als ik je dan zie liggen met dat tutje in je mond, dan ben je toch weer even mijn kleine baby. Min grote meid hé. Ja, grote meid, maar met dat tutje en je dekentje, ben en blijf je toch ook nog mijn kleine meid.

Ons kleine minnetje.