Seline wordt grote zus!

Intussen is het voor de meesten al geen nieuws meer, maar … Seline wordt grote zus! Dat is ook meteen de reden waarom ik hier een hele tijd niet geschreven heb, maar nu pak ik graag de draad weer op!

Een tweede baby zou er bij ons waarschijnlijk nooit komen, zo dachten we in het eerste levensjaar van Seline. Mijn bevalling was allesbehalve een pretje, en ook de eerste maanden na Seline haar geboorte was er geen roze wolk te bespeuren, zie ook mijn eerder artikel Het leed dat verborgen reflux heet. Ongeveer eind januari van dit jaar kriebelde het bij mij dan toch plots weer om opnieuw zwanger te worden, om terug een klein baby’tje te mogen verwelkomen. Misschien kwam het omdat ik wist dat Seline naar school zou gaan en ze plots geen baby meer was in mijn ogen?

Het kwam al wel enige tijd ter sprake thuis.. zouden we de sprong wagen? Kunnen we dat wel aan? Wat als dit weer een huilbaby wordt? Gaat het niet te druk worden met 2 kindjes en een hond? WILLEN we het wel echt allebei? Omdat we bleven twijfelen, we ook niet met 100% zekerheid konden zeggen dat we het NIET wilden, en we nog 4 ingevroren embryo’s hadden in het ziekenhuis die al 4 jaar oud zijn, besloten we om er toch opnieuw voor te gaan. Zou het lukken, dan is dat mooi, lukt het niet, dan is het waarschijnlijk niet voor ons weggelegd … . Met deze ingesteldheid gingen we het traject opnieuw in eind januari.

Na 2 mislukte pogingen in februari/maart hadden we nog 2 embryo’s over die samen ontdooid werden. Op 8 april 2021 werd er één van die 2 teruggeplaatst. Het andere, hoorde ik nadien, had de ontdooiing niet goed overleefd en kon niet opnieuw worden ingevroren. Het was dus echt onze allerlaatste kans. Eerlijk? Intussen hadden we ons er eigenlijk al een beetje bij neergelegd dat het bij één kindje zou blijven en hadden we er vrede mee dat het zo zou zijn.

Op 16 april deed ik een zwangerschapstest die licht positief was. Zou het dan toch? Enkele dagen op rij testte ik en de testen werden steeds duidelijker. ZWANGER! Ook de eerste bloedtesten én de eerste echo was veelbelovend, maar door wat we in het verleden al hebben meegemaakt bleven we toch altijd voorzichtig positief. De gynaecoloog was altijd enthousiaster dan ons. Ze zei me: Dikke proficiat, je verwacht een kerstkindje! Uitgerekend op 26 december 😀 , iets waarvan ik ALTIJD zei dat ik het eigenlijk niet wou, haha, een kindje rond de feestdagen of in december. Er zijn dan namelijk al zoveel feesten ;). Het is dat het zo moest zijn voor ons :D.

Intussen ben ik dus al 20 weken ver, 20 weken! Wat vliegt de tijd bij een tweede zwangerschap. 20 weken zwanger van een jongetje, een broertje voor Seline! En tot nu toe mag ik helemaal niet klagen. De misselijkheid en vermoeidheid van het eerste trimester zijn voorbij en ik voel me weer fit en energiek! Hopelijk blijft dat zo voor de komende 15 weken ;).

En intussen zijn de twijfels die ik voordien had voor een tweede, compleet verdwenen! Ik kan niet wachten om ons zoontje te verwelkomen!

Fun fact, tijdens de eerste controle bij de gynaecoloog vertelde ze trouwens dat het laatste embryo toch terug succesvol werd ingevroren, we hebben er dus nog ééntje voor als het ooit nog eens zou kriebelen 😉

16 weken

Zwanger worden met PCOS

Ik heb heel lang getwijfeld of ik hier een artikel over zou schrijven of niet. Maar ik wil het toch graag doen. Enerzijds omdat ik merk dat PCOS nog tamelijk onbekend is en anderzijds omdat ik ook andere vrouwen een hart onder de riem wil steken die PCOS hebben of die moeilijk zwanger geraken, onafhankelijk van de achterliggende oorzaak.

Eind 2015 stopte ik met de pil omdat Etem en ik echt serieus begonnen na te denken over kinderen. We waren al sinds 2012 getrouwd en een kindje leek ons nu wel het geschikte moment. Ik wilde graag ook vrij jong mama zijn, in mijn hoofd was 26 jaar echt een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen. Toen ik stopte met de pil kreeg ik niet meteen mijn menstruatie. Ik ging er ook vanuit dat dit te wijten was aan het ‘ontpillen’ zoals ze zeggen. Ik nam namelijk al 10 jaar de pil dus het leek me niet vreemd dat mijn lichaam daar even aan moest wennen.

Na 6 maanden had ik nog steeds geen menstruatie en besloten we om toch een afspraak te maken bij de gynaecoloog. Tijdens het onderzoek zag ze ook niet meteen iets vreemd en vroeg ze me op welke termijn we kinderen wilden. Wilde ik nog wachten tot mijn cyclus op gang kwam of wilde ik eigenlijk toch meteen zwanger worden? We gaven aan dat we toch liever niet meer wilden wachten en ze schreef me ‘Clomid’ voor. Clomid is een medicijn wat de stof ‘clomifeen’ bevat en wat je gewoon inneemt met water, en dit zou de eirijping bevorderen en een eisprong opwekken. Bij vele vrouwen is dit medicijn effectief! Bij mij deed het echter niets… . Na 3 of 4 maanden/rondes proberen, zei de gynaecoloog ook dat we hier beter mee zouden stoppen en dat ik beter zou overgaan naar hormooninjecties.

‘Je hebt PCOS’

Ik maakte in tussentijd nog eens een afspraak bij een andere gynaecoloog voor een ‘second opinion’. Die deed een echo en zei rechtuit: ‘Ik zie het probleem, je hebt PCOS, je gaat niet natuurlijk zwanger kunnen worden, meer zelfs, dit wordt IVF.’ … Ik was best aangedaan door zijn botheid en de manier waarop hij dit zo tegen me zei. IVF was iets waar ik zelfs nog nooit had bij stilgestaan. Als ze dit dan zo rauw op je dak smijten kan ik je zeggen dat dit er zwaar inhakt! Bovendien had ik nog nooit van ‘PCOS’ gehoord. Ik herinner me niet veel meer van het gesprek met de gynaecoloog, behalve die woorden. Hij heeft me ongetwijfeld ook uitgelegd wat PCOS was, maar ik was te aangeslagen om me verdere dingen van het gesprek te herinneren.

Wat is PCOS?

Thuis begon ik natuurlijk het internet af te schuimen naar PCOS. PCOS is de afkorting van polycysteus ovarium syndroom, wat letterlijk betekent: ‘veel follikels in de eierstok’. Er is een verstoring in de natuurlijke hormoonbalans waardoor follikels moeilijk groeien en er dus ook geen eisprong plaatsvindt 1. Follikels groeien bij mij gewoon door, waardoor ze cystes vormen op de eierstokken.

Ter illustratie, zo zien mijn eierstokken er uit op echo, allemaal kleine vlochtblaasjes:

PCOS komt voor bij 5 tot 10 procent van alle vrouwen, tamelijk veel dus! Een onregelmatige of géén cyclus is één van de symptomen van PCOS, maar er zijn nog veel meer symptomen of klachten die vrouwen met PCOS kunnen ervaren. Hier ga ik echter niet over uitweiden in dit artikel. Er bestaat trouwens ook nog wat onduidelijkheid over de precieze oorzaak van PCOS. Meerdere factoren zoals overgewicht, stress, erfelijke aanleg, insulineresistentie kunnen PCOS in de hand werken en er zijn verschillende hormonen bij betrokken 2 .

Overgaan naar hormooninjecties

Omdat ik echter écht (nog) niets wilde weten van IVF en dit ‘ons laatste redmiddel’ zou zijn, besloot ik om de hormooninjecties een kans te geven. Mijn eerste gynaecoloog gaf namelijk ook al aan dat dit wel bij veel vrouwen het gewenste effect heeft. Ze verwees me dan ook door naar het fertiliteitscentrum ‘Life’ van Heilig Hart in Leuven (alle credits voor dit geweldige team trouwens!!). Zo begon ik eind 2016 met FSH (Follikel Stimulerend Hormoon)-injecties 3. Je moet jezelf dan dagelijks injecteren met hormonen die ervoor zorgen dat de eiblaasjes gaan groeien. Liefst natuurlijk maar 1 of 2, want een meerling willen ze zoveel mogelijk vermijden. Een tamelijk intensief traject want je moet dan bijna om de dag in het ziekenhuis een echo laten nemen om te kijken OF er eiblaasjes groeien, hoe groot deze zijn en hoeveel eiblaasjes er precies groeien. Wanneer een eiblaasje ongeveer 18mm is, krijg je de instructie om de eisprong op te wekken met een andere injectie (in mijn geval Pregnyl). De dag dat je Pregnyl zet en de dag nadien moet je dan betrekking hebben (ik gebruik bewust dit ongezellige woord want geloof me dat daar op dat moment niets gezelligs aan is) want dit is het moment dat de eisprong plaatsvindt. Een week nadien controleren ze je bloed om je progesterongehalte te meten. Dit progesterongehalte is dan een indicatie of de eisprong daadwerkelijk heeft plaatsgevonden.

Behalve het feit dat dit zeer intensief is op vlak van regelmatige controles, is het ook op emotioneel en hormonaal vlak een erg zware behandeling. Ik was moe, emotioneel en had heel veel last van stemmingswisselingen. Lichamelijk had ik ook last van een opgeblazen gevoel, krampen en obstipatie.

Op 13 februari 2017 heb ik door middel van hormooninjecties een allereerste eisprong kunnen opwekken. Helaas was ik niet zwanger. Ik heb nadien nog enkele rondes met hormooninjecties gedaan maar ik had steeds last van overstimulatie. Bij mij rijpten er steeds méér dan 2 eitjes waardoor we de ronde moesten afbreken.

Even een pauze!

In tussentijd sprak de gynaecoloog van het Life centrum ook over een ‘LEO operatie’ (Laparoscopische Elektrocoagulatie van de eierstokken). Dit is een kijkoperatie onder volledige narcose waarbij de arts in de wand van de eierstok gaatjes boort om zo mogelijks een herstel van de ovulatie te verkrijgen (ook wel ovariële drilling genoemd). Dit past de hormoonwaardes aan. Ongeveer de helft van de vrouwen krijgt een spontane cyclus na de operatie 4 . Deze operatie onderging ik in maart 2017 in de hoop dat mijn cyclus enkele weken erna zelf weer op gang zou komen. Na deze operatie besloten Etem en ik even een pauze te nemen van alle behandelingen en op reis te gaan. We maakten toen nog een verre reis naar Bali om onze gedachten even te verzetten. Het was al een zwaar jaar geweest voor ons beiden. Al die hormoonbehandelingen wogen op mij, maar ook zeker op onze relatie. Telkens weer die teleurstellingen en ook mijn stemmingswisselingen kwamen onze relatie niet ten goede! De reis naar Bali heeft ons wel echt even deugd gedaan!

Dan toch IVF?!

Eind mei/begin juni 2017 had ik nog steeds geen eisprong, waardoor we moesten besluiten dat de LEO operatie helaas ook niet het gewenste effect had. Vol goede moed begonnen we aan een nieuwe ronde hormooninjecties. Ik begon weer met dagelijkse inspuitingen maar toen na enkele dagen bleek dat ik wéér overstimulatie had, zonk de moed me diep in de schoenen.

De gynaecoloog wilde deze ronde niet zomaar verloren laten gaan, en ze stelde voor om alle eitjes die gegroeid waren toch nog verder te stimuleren en ze nadien te gebruiken voor IVF. Dit vroeg even een omschakeling in ons hoofd. Waar IVF tot dan toe een ver-van-ons-bed-show leek, stonden we nu plots op het punt om over te schakelen naar IVF (in-vitrofertilisatie). Echter, om een terugbetaling hiervan te krijgen moet je eerst nog goedkeuring krijgen van het ziekenfonds! We moesten dus nog spoedig dit document in orde maken zodat we recht hadden op deze terugbetaling.

Omdat IVF ook steeds begint met onderhuidse injecties om eicellen te laten groeien in de eierstokken, zat ik eigenlijk al tamelijk ver in de aanloop naar IVF en zou het zonde zijn om zoveel eitjes (ja ik had er echt veel!) verloren te laten gaan. We gingen dus akkoord om verder te gaan met IVF. Ook hier dien je weer Pregnyl toe voor de finale rijping van de eicellen. Nadien moet je naar het ziekenhuis voor de zogenaamde ‘pick-up’, het moment waarop ze de rijpe eicellen allemaal onder plaatselijke verdoving verzamelen. Na de pick-up had ik vreselijk veel last van mijn buik. Ik zag eruit alsof ik al hoogzwanger was. Door de overstimulatie was ik enorm opgeblazen, duizelig, misselijk en enorm moe. Ik moest me ziek melden op het werk omdat ik hier zo van af zag!

Eindelijk goed nieuws!

Bij mijn pick-up had ik 13 grote follikels waarbij ze 9 rijpe eicellen gevonden hadden die ze konden bevruchten! Eindelijk eens goed nieuws, dit was een topresultaat. Alle 9 eitjes bleken bovendien zeer goed bevrucht te zijn! Na een paar dagen bleek dan toch dat er 2 bevruchtte cellen niet goed verder gegroeid waren. De overige 7 waren wél bruikbaar! Ik mocht een eerste terugplaatsing laten doen! Helaas, in juli 2017 bleek de eerste terugplaatsing niet gelukt te zijn.

Zwanger??!!

Begin augustus liet ik een tweede terugplaatsing doen waarna we op vakantie vertrokken naar Turkije. Ik had met mezelf afgesproken dat ik pas na onze reis een zwangerschapstest mocht doen. Toen we terug thuis kwamen, kon ik dan ook niet langer wachten! Ik deed een test en deze was positief!! We konden het niet geloven. We waren voorzichtig blij en hoopten zoooo dat het ons eindelijk gegund was. Op 22 augustus bleken ook mijn bloedwaardes goed en mijn HCG (zwangerschapshormoon) in stijgende lijn! Eén maand na de terugplaatsing kreeg ik dan een eerste echo. Ergens rond 12 september 2017 had ik mijn eerste echo, we vonden het zo spannend! Met klamme handen zaten we te wachten in de wachtkamer bij de gynaecoloog. Zo spannend, we konden het nog altijd niet geloven dat we zo meteen ons kindje zouden zien op echo!

Toen de gynaecoloog de monitor aanzette en de echo nam, zag ik meteen aan haar gezicht dat het niet goed was … er was een vruchtzakje, maar het vruchtzakje was leeg .. onze wereld zakte weg onder onze voeten. Ik was verslagen, kapot van verdriet. We reden naar mijn ouders waar ik niet kon stoppen met huilen. Een onmetelijk verdriet overmande ons… .

Helaas kwam dan ook nog eens het miskraam niet zelf op gang … ik denk soms dat ik echt alle pech van de wereld heb gehad hierin. Uiteindelijk moest ik nog een curretage (= een kleine gynaecologische ingreep om baarmoederweefsel weg te halen 5 ) ondergaan om mijn baarmoeder volledig schoon te krijgen.

Derde keer goede keer?

Zowel mijn ouders als de gynaecoloog raadden aan om mezelf en mijn lichaam even pauze te geven. Om alles even te verwerken en om de hormonen in mijn lijf even te laten rusten. Mijn lichaam had het namelijk al zwaar te verduren gehad de afgelopen jaren. Ik wilde echter niet stoppen. Ik wilde zo graag mama worden. Ik wilde mijn verdriet verdringen en verder gaan. In samenspraak met Etem besloten we het nog 1 keer te proberen. Eind oktober 2017 lieten we een cryo (= ingevroren embryo) ontdooien. Dit bleek een topper te zijn :-). Deze kon worden teruggeplaatst op 31 oktober 2017! Een 10-tal dagen later had ik opnieuw een positieve zwangerschapstest in handen en ook mijn HCG steeg weer mooi! Maar we waren zo bang voor de eerste echo die zou doorgaan op 28 november. Op 19 november kreeg ik echter bloedverlies en hevige krampen. De hoop was volledig weg. Ik mocht hierdoor vroeger langsgaan voor een echo. Op 20 november gingen we met een bang hartje naar de gynaecoloog. Daar bleek er een goede vruchtzak én vruchtje te zijn! Maar helaas ook veel bloed rond de vruchtzak, wat vermoedelijk nog van de curretage was of innestelingsbloed. Ik kreeg een week platte rust voorgeschreven en moest op 28 november teruggaan voor de eerste échte echo om te kijken of er een kloppend hartje zou zijn. En ja hoor, op 28 november maakten wij voor het eerste kennis met ons embryootje, een erwtje met een hevig kloppend hartje!! Dit erwtje zou later uitgroeien tot onze mooie dochter, Seline Hayel ❤ !

Dit verhaal is wat langer geworden dan gepland :-), maar korter kan ik deze heftige jaren echt niet beschrijven. We hebben echt in een rollercoaster van emoties gezeten. Vooral ik, door al die hormonen ;-), we hebben gehuild, geschreeuwd, maar ook mooie momenten beleefd in deze jaren, want je moet verder. Het verdriet is er, maar het leven gaat verder en het is zonde om die jaren ook zomaar verloren te laten gaan. We hielden ons altijd voor dat onze tijd wel zou komen, dat mooie dingen tijd en geduld vragen. En zo bleek het ook daadwerkelijk te zijn.

Never give up, great things take time